«Ενα λεπτό θεάτρου σε κάνει άνθρωπο»

«Εγκαταλείπω τη σκηνοθεσία, αλλά θα αναλαµβάνω πράγµατα που θα αποτελούν έκπληξη», λέει ο βρετανός θεατράνθρωπος, που στα 86 του άφησε τον Σαίξπηρ για να πιάσει τον (οπερατικό) Μότσαρτ
«Μία ώρα, δύο, ακόµη κι έναλεπτό είναι αρκετό για να σε κάνει το θέατρο να ξαναζωντανέψεις. Να γίνεις πάλι άνθρωπος. Μακάρι να µπορούσε να σώσει τον κόσµο που πάει από το κακό στο χειρότερο. Μια µειοψηφία όµως µπορεί να βρει το κουράγιο και την ελπίδα να ανατρέψει αυτήν την τάση».

Στα86τουχρόνιαο Πίτερ Μπρουκ πιστεύει πως τοφάρµακο που κρατά δυνατή τη φλόγα στα µάτια του, µπορεί να βοηθήσει και τον κόσµο: το θέατρο. Το «πάντρεψε» δε µετη µουσική αποχαιρετώντας το θέατρο Bouffes du Nord στο Παρίσι. Και παρουσίασε το αποτέλεσµα στο περίφηµο Teatro Piccolo (που είχε αναστήσειο αξέχαστος Τζόρτζιο Στρέλερ)

στο Μιλάνο.

Πρόκειταιγιατον«Μαγικό Αυλό» του Βόλφγκανγκ Αµαντέους Μότσαρτ, σε µια «ποιητική διασκευή» – όπως λέει – της γνωστής όπερας. Η οποία αφού παρουσιάστηκε πρώτα στο Παρίσι, περιοδεύει πλέον στην Ευρώπη.

«Εχω µιαειδική σχέση µε το Teatro Piccolo, καθώς είναι ιδιαιτέρως σηµαντικό για τονκόσµο του πολιτισµού», σχολιάζει τη συνεργασία. Και όσο γιατο ίδιο το έργο; «Εχωδει πολλές σκηνοθεσίες του “Μαγικού Αυλού” τα τελευταία 30 χρόνια», λέει ο Πίτερ Μπρουκ.

«Προσωπικά επέλεξα να ξεκινήσω τη δουλειά µου µε τους ηθοποιούς χωρίς κανένα σκηνογραφικό στοιχείο µε βάση τηµουσική. Τους ζήτησα να δουν το τι συµβαίνει ως παιχνίδι και δεν τους ζήτησα καν να τραγουδούν δυνατά», συνεχίζει ο πρωτοπόρος και πολυπράγµων σκηνοθέτης, κινηµατογραφιστής,συγγραφέας, ζωγράφοςκαι πιανίστας.

Γιατί πιστεύει πωςπρέπει να πάει κάποιος στο θέατρο;«∆ιότι υπάρχουν άνθρωποι που πάνε για να κοιµηθούνε», απαντά ειρωνικά ο εκ Λονδίνου ορµώµενος θεατράνθρωπος. «Αλλοι πάνε για να αντιµετωπίσουν τα προβλήµατά τους, άλλοι για να αναζωογονηθούν…».

Σχεδόν 70 χρόνιαστον χώρο του θεάτρου, έχει ανεβάσει πολλά έργα του Σαίξπηρ, έχει εξερευνήσει άλλους πολιτισµούς, από το Μπαλί έως την Ινδία και την Αφρική για να «γεννηθούν» τα αριστουργήµατά του. Αποδέχεται τον χαρακτηρισµό του µεγάλου δεξιοτέχνη; «∆εν πιστεύω στους δεξιοτέχνες. Μόνο στην εµπειρία. Οι ιδέες που έχει ο καθένας µας δεν οδηγούν πουθενά. Μόνο ο καρπός των εµπειριών µας µπορούν να τους συµµεριστούν οι υπόλοιποι. Το θέατρο διαπερνάται από ένα διαρκές ερώτηµα, το οποίο διαπερνά και τη ζωή. “Γιατί;”. Ενα ερώτηµα που δεν απαντάταιποτέ, όπως δεν εξαντλείται και η ζωή». Μετά τις παραστάσεις του «Μαγικού Αυλού» αποχώρησε από την διεύθυνση του πειραµατικού Bouffes du Nord δίνοντας το δαχτυλίδι στoν πρώην αναπληρωτή επικεφαλής του Opera-Comique του Παρισιού Ολιβιέ Μαντέι και τον θεατρικό επιχειρηµατία και ειδικό σύγχρονης µουσικής Ολιβιέ Πουµπέλ, µε τους οποίους είχε µακρόχρονη στενή συνεργασία.

Ο δηµιουργός που σε ηλικία 20 ετών αναδείχθηκε ως ο νεώτερος στην Ιστορίασκηνοθέτης του Royal Shakespeare Theatre – θέση που διατήρησε επί δυο δεκαετίες – έριξε την αυλαία στη θεατρική του καριέρα; «Οχι», απαντά κατηγορηµατικά. «Εγκαταλείπω τη σκηνοθεσία, αλλά θα αναλαµβάνω πράγµατα που θα αποτελούν έκπληξη. Ζω το σήµερα. ∆εν ξέρω ούτε πώς ξεκίνησα ούτε πώς θα τελειώσω την καριέρα µου. Το επόµενο βήµα είναι άγνωστο και µυστικό ακόµα κι από τον εαυτό µου».