ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Μία συναυλία επιπέδου… Τσάµπιονς Λιγκ

∆ΥΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ στο µουντό Λονδίνο την περασµένη εβδοµάδα.

Πρώτον, ο τελικός του Τσάµπιονς Λιγκ. Και δεύτερον, το βράδυ της Παρασκευής, η συνάντηση επί σκηνής του Eric Clapton µε τον Steve Winwood. Κι αν για την… παρέλαση της Μπάρτσα απέναντι στη Μάντσεστερ αφιερώθηκαν ύµνοι, τι να ειπωθεί για την παράσταση του βασιλιά Eric στη σκηνή του επιβλητικού «Royal Albert Hall»;

Στα εισιτήρια, sold out. Στην αίθουσα των VIPs συνωστισµός κατά τις 20.30,

γιατί ναι µεν η συναυλία άρχισε µια ώρα νωρίτερα, αλλά ποιος ενδιαφέρεται για τα… µπαλέτα όταν επίκειται η άφιξη για το βαρύ πυροβολικό; Η είσοδος του αεράτου Steve προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασµού και επιβεβαίωσε πως παραµένει σούπερ δηµοφιλής, όπως τον καιρό της µόνιµης συνεργασίας του µε τον Clapton, της εποχής των Blind Faith. Οχι της τωρινής, της συγκυριακής, αυτής που άρχισε µια βραδιά στο Madison Square Garden και συνεχίστηκε σε µια αίθουσα εκδηλώσεων στο Λονδίνο που προκαλεί δέος. Ο κόσµος, κατά βάση µε περασµένα τα πρώτα -ήντα, γρήγορα έβγαλε τα smartphones και έκανε ζουµ τόσο στον Winwood όσο και στον µονίµως χαµογελαστό, άνετο, φυσικό και διοπτροφόρο Clapton. Ο Eric στα 63 του εξακολουθεί να σε ταξιδεύει στο χθες έχοντας ως γέφυρα τις µελωδίες του. Με το που άγγιζε τις χορδές της κιθάρας, αµέσως ο κόσµος ένιωθε να τον διαπερνά ηλεκτρισµός! Γνώριζε µονοµιάς τι πρόκειται να ακούσει. Είχε την πλάκα του να βλέπεις άνδρες να αποχωρίζονται τα µανικετόκουµπά τους και γυναίκες καθώς πρέπει να αδιαφορούν και να λικνίζονται όπως όταν ζούσαν την εφηβεία τους. Στο «After Midnight», αληθινός χαµός! Η «Leyla» ήταν ένα διαβατήριο για το παρελθόν, κάτι που συνειρµικά σου έφερνε στον νου παλιές αγάπες και έρωτες. Στο κλασικό «Cocaine» – το είπε ο αθεόφοβος προς το φινάλε, λες και ήθελε να βασανίσει όσους το ζητούσαν επιτακτικά – αποθέωση. Τραγουδούσε και έπαιζε. Ο Winwood στο «Georgia on my mind», εισέπραξε το δυνατό χειροκρότηµα όλων. Ολοι ενθουσιάστηκαν µε το «Gimme Some Lovin’» και δεν χαλάρωσαν λεπτό. Στο τέλος δε, στριµώχτηκαν κάτω από τη σκηνή, είδαν τους δύο να αποχωρούν έπειτα από ένα γεµάτο δίωρο και είπαν «αµ δε»! Επί ένα δεκάλεπτο, γερό χειροκρότηµα, προτού επιστρέψουν οι Clapton και Winwood για λίγο ακόµη, για το οριστικό αντίο.