«Απορώ που η γενιά µου ακόµη γοητεύει τον κόσµο»

Ζει µια ήρεµη ζωή στο Παρίσι, δουλεύει πολύ και απολαµβάνει την ησυχία της. «Ωραία ήταν (τα θρυλικά ροκ εντ ρολ ‘60s)… αλλά πάµε παρακάτω», λέει η µούσα των Rolling Stones και µια από τις πιο ξεχωριστές φωνές του ροκ, λίγο πριν έρθει για συναυλία στην Αθήνα
«Είµαι πολύκαλά!», λέειη Μαριάν Φέιθφουλ. «Δουλεύω πολύ, απολαµβάνω τις βόλτες µου, µ’ αρέσει να διαβάζω, να κολυµπάω και να κάνω γιόγκα».

Απέναντί µου έχω µια από τιςπιο εξτρίµ ιστορίες του ροκ εντ ρολ. Στο παρελθόν, ροκ εντ ρολ και ό,τι αυτό σήµαινε στη διασταύρωσητων Rolling Stone µε τη φήµη, το σεξ και τα ναρκωτικά. Σήµερα, τραγούδια, συνεργασίες, πρόβες, περιοδείες. Και «δεν πίνω, κόβω και το τσιγάρο, κάνω άσκηση». Στο πρόσωπό της βλέπεις µια ήρεµη γυναίκα που θέλεινα κάνει καλά τη δουλειά της και ναβρει χρόνο να απολαύσει τη ζωή. Πού το περίεργο;

«Είµαι ευτυχισµένη µετη ζωή µου», λέει. Πάµε παρακάτω δηλαδή. Για την ακρίβεια, µηνπάµε καθόλου πίσω.

Αλλά γίνεται;

Εχει συναυλίες αυτόν τον καιρό και ένα καινούργιο άλµπουµ, το «Horses And High Heels». «Ηθελα αυτή τη φορά να κάνω έναν χαρούµενο δίσκο, να µην είναι τίποτε ποµπώδες, αλλά ένας ποπ δίσκος. Σόουλ και µπλουζ δηλαδή είναι, µε µια ποπ αίσθηση. Ηχογραφήσαµε στη Νέα Ορλεάνη, µε µουσικούς έναν κι έναν».

Μετά επέστρεψε στο Παρίσι, όπου µένει πια µόνιµα.

«Γιατί στο Παρίσι βρίσκωτην ησυχία µου, δεν µε ενοχλεί κανείς. Εµενα στην Ιρλανδία για ένα µεγάλο διάστηµα, αλλά, παρότι την αγαπάω πάρα πολύ και είναι υπέροχη, νιώθω ότι είναι µικρή και κάπωςεπαρχιακή. Παλιότερα, στα ‘80s, έζησα στην Αµερική όπου έκανα την απεξάρτησή µου από το αλκόολ».

Στο Λονδίνο δεν πηγαίνετε πια;

Εκείυπάρχουν πολλά, γνωρίζω πολύ κόσµο και το όνοµά µου φέρνει πολλούς συνειρµούς. Φυσικά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να δεχτούν το ότι δεν είµαι πια στο Λονδίνο. Από τότε όµως δεν ξανάζησα εκεί, πηγαίνω ναδω τους φίλους και την οικογένεια κάθε τόσο, αλλά δεν µένω.Τα βρετανικά media είναι αφόρητα.

Δεν είστε από αυτούς που κυνηγάνε τη δηµοσιότητα δηλαδή…
Παλιά, όταν ξεκίνησε όλη αυτή, η µανία µε τους σελέµπριτι πίστευα ότι θα µου ήταν χρήσιµη. Αλλά δεν είναι. Τα κάνει όλα χειρότερα. Εγώ χρειάζοµαι την ηρεµία µου, το δικό µου χρόνο να µπορώ να γράφω και να δουλεύω.

Τα τελευταία χρόνια µόνο έχετε οκτώ δίσκους και οκτώ περιοδείες.
Αρα τα έχετε καταφέρει.
Επειδή ακριβώς δεν άφησα να ορίζει την καθηµερινότητά µου η κοινωνική ζωή. Χρειάζεται να αφιερώνειςπολλή ενέργεια αν θέλεις να παρακολουθείς όλα αυτά εκεί έξω. Και εγώ δεν διασκεδάζω έτσι.

Ψάχνει τον αναπτήρα της, ανάβει ένα τσιγάρο ακόµη. Βρίσκω την ευκαιρία να φέρω ξανά τα «καταραµένα» ‘60s στη συζήτηση. Αν κοιτάξειγύρω κανείς στη µουσική – και όχι µόνο – πρωταγωνιστούν και πάλι. Τα ‘60s εννοώ. Τι ιδιαίτερο είχαν τελικά;

Είχαν, φαίνεται, ενδιαφέρον. Δεν ξέρω κιόλας. Πρέπει να είχε κάτιιδιαίτερο τελικά η γενιάµου. Ακόµη γοητεύει τον κόσµο. Ακόµη. Ας πούµε, ο Ρόνι Γουντ, ο φίλοςµας ο Ρόνι είναι φέτος ραδιοφωνική προσωπικότητα της χρονιάς. Ο Ρόνι είναι καταπληκτικός σίγουρα, είναι αξιαγάπητος, τον αγαπώ πάρα πολύ και ξέρει από µουσική σπουδαία πράγµατα –αλλά είναι ο Ρόνι τόσο συναρπαστικός; Ναι, τόσο συναρπαστικό τον βρίσκουν.

Τη βιογραφία τουΚιθ Ρίτσαρντς τη διαβάσατε;

Ναι, και µου άρεσε πάρα πολύ. Δεν είναι όλα αλήθεια, αλλά είναι η αλήθεια του Κιθ. Ειδικά απόλαυσα το κοµµάτι που γράφει για τη µουσική, για το πώς έµαθε, πώς παίζει όλα αυτά που παίζει στην κιθάρα του και εκεί που µιλάει για την παιδική και την εφηβική του ηλικία έχει πολύ ενδιαφέρον.Θυµόταν αρκετά τελικά. Και όπουδεν θυµόταν, φανταζόταν.

Εύκολο είναι να θυµάσαι αν έχεις ζήσει τη «ροκ» ζωή;

Δύσκολο είναι. Και για µένα. Πάντως η δική µου αυτοβιογραφία είναι πολύ ακριβής. Για τα χρήµατα το έκανα βέβαια, αλλά ήταν καλή δουλειά και προσπάθησα πολύ να θυµηθώ. Ηταν σαν κάπου να είχαν κρυφτεί όλα και να σηκωνόταν µια κουρτίνα και να έβγαιναν στην επιφάνεια. Ηξερα πως στις 7 το βράδυ που θα τηλεφωνούσα στον Ντέιβιντ Ντάλτον θα έρχονταν οι αναµνήσεις. Αλλά, ναι, τα ‘60s ήταν πολύ ζωηρά. Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο, το «The Art Of Memory» της Φράνσις Γέιτς, αξίζει να το διαβάσει κανείς.

Ποιο είναι, πιστεύετε,το καλύτερο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σας;

Το ότι είµαι ανοιχτός άνθρωπος, πιστεύω, και πολύ φιλική µε τον κόσµο. Γίνοµαι πολύ κλειστή όµωςόταν κάποιος µου επιτεθεί.

Τι θα αλλάζατε;
Θα έκοβα το τσιγάρο. Και θα το κάνω από εβδοµάδα (είναι πολύαποφασι σµένη σε αυτό το θέµα). Πώς είναι η σχέση µε τον γιο σας;
Είναι εξαιρετική. Εχουµε µια πολύ καλή σχέση. Ο Νίκολας είναι συγγραφέας, είναι ειδικός – ποιος νατο φανταζόταν! – σταοικονοµικά. Εχειγράψει σηµαντικά βιβλία.Οπως το «Inventing Money»… εξαιρετικό!

Η δική σας σχέση µε τα χρήµατα;
Δεν είναι καλή. Κερδίζω όσα µου χρειάζονται για να ζω καλά, αλλά τίποτε παραπάνω. Είµαι τυχερή όµως γιατί δεν έχω αγοράσει τίποτε, δεν έχω δάνεια. Γιατί αυτό είναι επικίνδυνο. Αλλά, ναι, είµαι ικανοποιηµένη. Δεν χρωστάω σε κανέναν τίποτε.

«Παλιά, όταν ξεκίνησε όλη αυτή η µανία µε τους σελέµπριτι, πίστευα ότι θα µου ήταν χρήσιµη. Αλλά δεν είναι.
Τα κάνει όλα χειρότερα»

Διακοπές στην Ελλάδα µε τον Ρότζερ Γουότερς

«Ανυποµονώ να βρεθώ στην Ελλάδα», µου λέει η Μαριάν Φέιθφουλ. Και έχει τους λόγους της. Για τη συναυλία, βέβαια, αλλά και για µια καλή δόση από διακοπές.

«Με έχει καλέσει ο Ρόζτερ (Γουότερς) στο σπίτι του, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Ενα πολύ λιτό, πολύ όµορφο σπίτι, κοντά στη θάλασσα».

Η Μαριάν – µαθαίνω από την ίδια – είναι πολύ φίλη µε την οικογένεια Γουότερς (θα δει το «The Wall» στο Παρίσι). «Είναι εξαιρετικός άνθρωπος ο Ρότζερ κι αυτός δουλεύει πολύ, κάνει πράγµατα», λέει για τον φίλο Pink Floyd.

Ο Γουότερς έχει γράψει τραγούδια για τη Μαριάν, όπως το «Incarceration of a Flower Child» στο «Vagabond Ways», που η Φέιθφουλ το λέει πάλι στις συναυλίες της. Kαι είναι και πολύ ωραίο.

«Μ’ αρέσει η Ελλάδα. Εχω και αυτή την εικόνα από την παραλία, µε τις γυναίκες να κάθονται στα ρηχά και να κουβεντιάζουν… αυτό θέλω να κάνω και εγώ. Το έχω ανάγκη».