Επιµένει στο δηµοψήφισµα

Νέα παρέµβαση στις πολιτικές εξελίξεις επιχείρησε χθες ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δηµήτρης Δασκαλόπουλος. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, µία ηµέρα µετά τις δηλώσεις του στα πλαίσια της ετήσιας γενικής συνέλευσης του Συνδέσµου, επανέλαβε ξανά την πρότασή του για δηµοψήφισµα και τάχθηκε κατά της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Υπερασπιζόµενος την πρότασή του εξήγησε ότι αυτό είναι η «πιο υγιής πολιτική λύση εφόσον όλα δείχνουν ότι οι αλλαγές µένουν στα χαρτιά, µια συναίνεση εθνικής πνοής είναι αδύνατη και οι εκλογές απλώς αναπαράγουν το αδιέξοδο».

Απαντώντας σε όσους εκφράζουν φόβους για την έκβαση ενός δηµοψηφίσµατος υποστήριξε την πρότασή του λέγοντας ότι αυτή «ήταν µια πρόταση κρυστάλλινη, που επιχειρήθηκε να διαστρεβλωθεί απ’ όσους τροµάζουν στη σκέψη ότι ο λαϊκός παράγοντας µπορεί να αποφασίσει και να αναλάβει την ευθύνη για το µέλλον του». Μάλιστα υπερθεµάτισε για την ορθή κρίση του ελληνικού λαού: «Ας µη φοβόµαστε τον λαό. Ας έχουµε εµπιστοσύνη στην κρίση του, στο ένστικτο αυτοσυντήρησής του. Οσοι συνηθίζουν να µιλούν για λογαριασµό του λαού δεν µπορεί να φοβούνται να δώσουν τον λόγο στον ίδιο τον λαό». Τόνισε µάλιστα την ανάγκη πριν από τη διενέργεια δηµοψηφίσµατος «όλοι οι κοινωνικοί και πολιτικοί φορείς να µιλήσουν απερίφραστα για την οικονοµική πραγµατικότητα και να εξηγήσουν στον λαό τις συνέπειες στην πορεία του τόπου και στη ζωή του καθενός µας».

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ Η ΔΡΑΧΜΗ. Ο κ. Δασκαλόπουλος είπε ακόµη ότι «το ερώτηµα δεν είναι σήµερα ευρώ ή δραχµή, αλλά αν είµαστε διατεθειµένοι να κάνουµε τις αλλαγές που απαιτούνται για να µην κατέβουµε από το ευρωπαϊκό τρένο. Αν θα δεχτούµε να φτωχύνουµε προσωρινά, για να µην πτωχεύσουµε οριστικά. Η επιστροφή στη δραχµή θα ήταν για τον λαό µας και τον τόπο µία καταστροφική εξέλιξη. Κανείς στον ΣΕΒ δεν διανοείται καν ένα τέτοιο σενάριο».

«Το ερώτηµα είναι αν θα δεχτούµε να φτωχύνουµε προσωρινά, για να µην πτωχεύσουµε οριστικά»

ΑΙΧΜΕΣ  Βιοµηχανικός λαϊκισµός
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ

Οταν την πρώτη φορά άκουσα τον πρόεδρο του ΣΕΒ κύριο Δασκαλόπουλο να δηλώνει πως «αν δεν τα καταφέρουµε, θα πεινάσουµε» – η χρήση πρώτου πληθυντικού συµπεριλαµβάνει και τους βιοµήχανους στους µελλοντικούς πεινασµένους – σκέφτηκα πως πιθανόν να πρόκειται περί lapsus µε τη ψυχαναλυτική του έννοια, ως ένα λάθος δηλαδή χωρίς προφανές νόηµα. οταν στη συνέχεια άκουσα τον ίδιο να κλαίγεται για τις απολύσεις που έχουν γίνει στον ιδιωτικό τοµέα, απολύσεις που έχει κάνει ο ίδιος και τα µέλη του συνδέσµου, αναρωτήθηκα µήπως πλέον λέει ορισµένα πράγµατα έτσι για να γελάσουµε και να ελαφρύνει την ατµόσφαιρα. οταν όµως για τρίτη φορά τον άκουσα χτες στη γενική συνέλευση του ΣΕΒ να ζητεί δηµοψήφισµα για την παραµονή µας στο ευρώ, τότε πλέον συνειδητοποίησα για άλλη µια φορά πως ο λαϊκισµός είναι ένα σαράκι που κατατρώγει εγκάρσια το σώµα της ελληνικής κοινωνίας.

είµαστε µια κοινωνία όπου όλοι θεωρούµε ως χειρότερο µέτρο αυτό που βλάπτει άµεσα τη τσέπη µας. ετσι οι βιοµήχανοι θεωρούν πως το πιο ακραίο µέτρο είναι η αύξηση των φόρων, για τους καθηγητές φροντιστηρίων για εισαγωγή στο Δηµόσιο το πιο ακραίο µέτρο είναι η αναστολή των προσλήψεων, για τους φαρµακοποιούς το ωράριο, για τους δηµοσίους υπαλλήλους οι απολύσεις, για τους φορτηγατζήδες η απελευθέρωση. ο κατάλογος είναι ατελείωτος, για µια κοινωνία που ποτέ δεν ενστερνίστηκε τη βασική αρχή του Διαφωτισµού πως χρειάζεται να δίνουµε τµήµα των κεκτηµένων µας για να διατηρήσουµε την ολότητά τους.

τι περιµένει όµως κανείς από µια κοινωνία στην οποία ακόµη και η ελίτ της, όπως είναι οι βιοµήχανοι, σκέφτεται καθαρά συντεχνιακά; άν ζούσε εδώ ο Χέγκελ ίσως έλεγε πως κάθε λαός έχει την αστική τάξη που του αξίζει.

ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, αναπληρωτής επιστηµονικός διευθυντής στο ΙΣΤΆΜΕ-άνδρέας παπανδρέου