Κοίτα να δεις καµαριέρες…

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Το παρακάτω τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη που ερµήνευσε ο Στράτος Παγιουµτζής γράφτηκε το 1939.

Το αφιερώνω στο τρελό αγόρι του ΔΝΤ και σου θυµίζω: Τα πάντα που µας απασχολούν έχουν γραφτεί απ’ τους λαϊκούς µας συνθέτες. Τα πάντα. Ιδού λοιπόν η «Καµαριέρα»:

«Καµαριέρα θες να γίνεις να φορέσεις την ποδιά να σε βλέπω κάθε βράδυ, µού ‘χεις κάψει την καρδιά.

Μες στα πράσινα σαλόνια να σερβίρεις τα πιοτά, άνοιγε και τις σαµπάνιες καµαριέρα µου γλυκιά.

Θα σκλαβώνεις τον καθένα µε τη µαύρη σου ελιά, µε τα µαγικά σου µάτια καµαριέρα µου γλυκιά».

Για την αντιγραφή, Βλάσης Κασαβέτης Ο µόνος τρόπος που µπορεί κάποιος να αντιµετωπίσει την τσιτσάνεια καµαριέρα σας στις ηµέρες τις πονηρές και… σεξουαλικές που διανύουµε (µε καµαριέρες που δεν πρόλαβαν να… στρώσ’ καν), αγαπητέ Βλάση, είναι µε την «Κατερίνα» των Αλέκου Σακελλάριου και Κώστα Γιαννίδη: «Βρε, µια τέτοια καµαριέρα ποιος δεν προτιµά / ίσως να ’κανε καριέρα και στο σινεµά» (που, µεταξύ µας, αµ’ έπος, αµ’ έργον, το βλέπουµε να ‘ρχεται κι αυτό από το Χόλιγουντ). Αντε και µε το θεατρικό τραγούδι του Σταµάτη Κραουνάκη: «Ας µείνει µεταξύ µας / δυο πράξεις η ζωή µας / η σφαίρα είν’ αληθινή. / Ποιος έριξε τη σφαίρα / µπορεί η καµαριέρα / η διπλανή».