Αχ, τούτη η χώρα τα τρώει τα παιδιά της (φλαµπέ)

Πού είναι εκείνες οι ουρές; Πού είναι οι κυρίες µιας κάποιας ηλικίας µε τις µιζ αν πλι, τα βαρύτιµα κοσµήµατα και τη γλώσσα ροδάνι που είχαν γνωρίσει το «εθνικόν έργον» του Καλλιτέχνη στην τελετή έναρξης και λήξης των Ολυµπιακών Αγώνων της Αθήνας (ναι, µε την έγκυο λαµπατέρ, την παρέλαση α λα εθνικές εορτές αλήστου µνήµης εποχών και τα καρπούζια ανάµεσα στα «σινιέ» σκυλάδικα) και ξεροστάλιαζαν όσο να θαυµάσουν… εµβρόντητες τις παραστάσεις του;

Πού χάθηκαν οι «χιλιάδες των προπωλήσεων» που ανακοίνωναν και ευαγγελίζονταν για το έργον του; Μόνον είκοσι παραστάσεις και αυτές µε το ζόρι; Και µε την αµείλικτη ταµπέλα µε τον αριθµό των κενών θέσεων έξω από την αίθουσα να τη δείχνει άλλοτε τη µισή και άλλοτε σχεδόν κατά τα 4/5 άδεια…

Τι έγινε; Πώς κατεβάζουµε τέτοια έργα µε… µεγάλη επιτυχία; Δεν θαυµάζουµε πλέον ως κοινό φιλοθέαµον τα «εθνοσωτήρια» έργα των Καλλιτεχνών; Δεν εκτιµούµε, οι ανεπρόκοποι, τα «πνευµατικά σπα» που µας προτείνουν;

Δεν τους προσφέρουµε πλέον γην και ύδωρ και τσουβάλια ευρώ, τονώνοντας αρκούντως την καλλιτεχνική έπαρση;

Ντροπή µας. Ντροπή µας. Ντροπή µας.