Ο Πάπας σε νευρικό κλονισµό!

«Είµαι άθεος», είναι η πρώτη δήλωση του Νάνι Μορέτι στα «ΝΕΑ» από τις Κάννες. Στο τελευταίο του φιλµ δεν διστάζει να βάλει τον Ποντίφικα να αρνείται το χρίσµα του και να τριγυρίζει στη Ρώµη γέρος και ανήµπορος
Ολα µέσα. Ακόµα καιο Πάπας. Ο οποίος στην ταινία του Νάνι Μορέτι «Habemus Papam» («Εχουµε Πάπα»), µε πρωταγωνιστή τον αειθαλή ΜισέλΠικολί, όχι µόνο αρνείταιτο χρίσµα που του προσφέρει το κονκλάβιο των καρδιναλίων, αλλά µέσα σε πανικό καταλήγει σε δύο ψυχιάτρους και στο τέλος περιφέρεται στους δρόµους της Ρώµης, άγνωστος µεταξύ αγνώστων, ως ανήµπορος γέρος σε κατάσταση νευρικής κρίσης!

Σκέψου δηλαδή να συνέβαινε κάτι τέτοιο µε όλους τους εκπροσώπους κάθε µεγάλης εξουσίας. Από τους προέδρους, τους πρωθυπουργούς µέχρι τους αρχιεπισκόπους. Εκ πρώτης όψεως µοιάζει µε σκάνδαλο. Εκ δευτέρας µε παραβολή της πορείας του Χριστού. Που άρπαξε φραγγέλιο και πέταξε έξω από τον ναό κάθε ίχνος φαρισαίου. Πονηρός ο Ιταλός Νάνι Μορέτι.

Είπα κι εγώ να του χτυπήσ ωτην πόρτα µπας καιβγάλω λαγό. Τουτέστιν, υπέρή κατά Βατικανού;

«Είµαι άθεος». Αυτή η πρώτη του δήλωση. Καλό αυτό.

Με τον πανικό του Πάπα σαν να λέτε ότι είναι άχρηστοι οι πάσης φύσεως πάπες που κυβερνάνε τον κόσµο. Μια πλάγια δήλωση ενός αναρχικού;
∆εν είναι έτσι. Μπορεί να τους χρειαζόµαστε, αρκεί να είναι διαφορετικοί. Αλλωστε στην ταινία δείχνω ότι όλοι οι υποψήφιοι καρδινάλιοι εύχονται να µην εκλεγούν. Πάντως δεν θέλω να πω ότι οι πολιτικοί πρέπει να εγκαταλείψουν την εξουσία.

Μα όταν φεύγει πανικόβλητος από το Βατικανό και «εξαφανίζεται» µέσα στο ανώνυµο πλήθος, γίνεταικανονικός, απλός άνθρωπος. Εποµένως η εξουσία κάνει κακό;
Το κοινό πάντα επιθυµείνα «αγοράσει» δύο ερµηνείες στη συσκευασία της µιας. Πολύ βολικό. Να µησκεφτεί δηλαδή. Κάθε ταινία περιέχει πολλές ερµηνείες. Αυτό που περιγράφω το έχω διαβάσει σε βιβλία. Ας πούµε, ο Βενέδικτος έχει παραδεχτεί ότι πανικοβλήθηκε στην ιδέα ότι θα εκλεγεί Ποντίφικας.

Είναιλογικό, µέσα σε κλάσµατα δευτερολέπτου, να µεταµορφωθείς από κοινός θνητός σε ζωντανό εκπρόσωπο του Θεού επί Γης.

Με ψηφοφορία;
Σαν ανέκδοτο. Μα όλο το πνεύµα της ταινίας είναι ειρωνικό. Ας πούµε, όταν τα γεροντάκια οι καρδινάλιοι χωρίζονται σε οµίλους και παίζουν βόλεϊ.

Πάντα ήµουν ειρωνικός. Ακόµα και για τον καρκίνο. Χωρίς ειρωνεία και χιούµορ η ζωή καταλήγει βραχνάς. Οι άλλες ταινίες που έχουν γίνει για την εξουσία, όπως η «Βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς, αντιµετωπίζουν τους εξουσιαστές µε σεβασµό. Εγώ όχι. Το ίδιο έκανα καιγια τον Μπερλουσκόνι.

Και το Βατικανό;
∆εν µ’ ενδιαφέρουν οι αντιδράσεις. Αλλωστε οι άνθρωποι στο Βατικανό δεν ακολουθούν µονολιθικά την ίδια άποψη. Αλλες απόψεις είναι θετικές, άλλες αρνητικές.

Κατά βάθοςη ταινία είναι υπέρ της χριστιανικής πίστης και εναντίον της εξουσίας.

Πες το κι έτσι. Οταν οργανωθεί ντιµπέιτ στην Ιταλία, θα σε προσκαλέσω να µιλήσεις και να αντιπαρατεθείς µε τους σκληροπυρηνικούς.

∆εν κινδυνεύουν οι ταινίες ενός σκεπτόµενου σκηνοθέτη από τους πολυκινηµατογράφους;

Οι δικές µου όχι. Απόδειξη ότι βρήκα χρηµατοδότες και ότι η ταινία µου έχει αγοραστεί από τις περισσότερες χώρες, ακόµα και από την Ελλάδα. ∆εν πηγαίνω κόντρα στην πραγµατικότητα, αλλά προσπαθώ να επιβιώσω και να δηµιουργήσω «πίσω» απ’ αυτή.

Ο Μισέλ Πικολί υποδειγµατικός στον ρόλο του;

Μοναδικός. Οτανέγραφα το σενάριο, τον σκεφτόµουνα να παίξει έναν από τους τρεις βασικούς ρόλους. Οταν τον είδα στα δοκιµαστικά, κατέληξα ότι είναι αναντικατάστατος για τον ρόλο του πανικόβλητου Πάπα.

Σκέψου δηλαδή να συµβεί και στην πολιτική. Ο πρωθυπουργός να βγει στο µπαλκόνι και να οµολογήσει στο πλήθος: «∆εν κάνω για πάπας!».


Συνωµοσία µε Ντε Νίρο

Οι ψίθυροι κυκλοφορούν στις Κάννες τόσο συχνά όπως οι stars σουλατσάρουν σε όλο το µήκος της Κρουαζέτ και σε κάθε γωνιά. Το τελευταίο κουτσοµπολιό που δηµιούργησε πανικό µοιάζει µε θεωρία συνωµοσίας. Τα αφεντικά του φεστιβάλ έχουν στήσει τα βραβεία παρέα µε τον Ντε Νίρο.

Γιατί, λέει, ο Τέρενς Μάλικ, ο «θεός» του American cinema, στο όνοµα του οποίου πίνουν νερό ακόµα και οι πορνοστάρ, πρέπει επιτέλους να πάρει ένα βραβείο. Γιατί ούτε Οσκαρ ούτε κάποια διάκριση από ευρωπαϊκό φεστιβάλ έχει. Ετσι, λένε, οι αµερικανοί παραγωγοί, ανάµεσά τους και ο Μπραντ Πιτ, πρωταγωνιστής του «∆έντρου της ζωής», έβαλαν όρο στο φεστιβάλ να φέρουν την ταινία, αλλά πάση θυσία ο Μάλικ να κερδίσει Χρυσό Φοίνικα. Γι’ αυτό τοποθετήθηκε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ο Ρόµπερτ Ντε Νίρο.

Αλλωστε, συµπληρώνουν, η κουλτούρα του Μάλικ είναι επηρεασµένη από την Ευρώπη. Και στις πέντε ταινίες που έχει υπογράψει από το 1973 («Badlands», «Μέρες ευτυχίας», «Λεπτή κόκκινη γραµµή», «Ο Νέος Κόσµος» και «∆έντρο της ζωής»). Ακούγεται υπερβολικό, αλλά οι συνεδριάσεις όλων των επιτροπών καταλήγουν σε deal.

Στο µεταξύ, το πλήθος των αστέρων – πλην του Ντε Νίρο που διαµένει σε σουίτα του «Majestic», πενήντα βήµατα από το Palais του φεστιβάλ – έχει κατακλύσει το πολυτελές συγκρότηµα «Du Cap» λίγο έξω από τις Κάννες. Σαν να λέµε «Lagonisi». Οπου η πιο δηµοφιλής παρέα των αµερικανών αστέρων αποτελείται από Μπραντ Πιτ µε Αντζελίνα Ζολί, Τζόνι Ντεπ και Αντόνιο Μπαντέρας µε τη Μέλανι Γκρίφιθ.

Συντρώγουν το πρωινό τους αλλά και το lunch.

Περαντζάδα µε άφθονα φλας, για δηµοσιότητα φυσικά και το ζεύγος Κάµερον Ντίαζ µε Κόλιν Φερθ, πρωταγωνιστές µιας ιστορίας µε τίτλο «Gambit» και παραγωγούς τους αδελφούς Ιθαν και Τζόελ Κόεν. Από κοντά και η Τζόντι Φόστερ µε τον Μελ Γκίµπσον. Το δίδυµο του «Beaver» που σκηνοθέτησε η Φόστερ και που παίζει τον ρόλο της ψυχιάτρου µε ασθενή έναν διαταραγµένο Γκίµπσον. Η γαλλική οµάδα εντελώς διασπασµένη. Η Ιζαµπέλ Ιπέρ ούτε να βλέπει την Κατρίν Ντενέβ. Και τούµπαλιν. Αντιθέτως, η Λετίσια Κάστα δεν έχει πρόβληµα µε κανέναν. Γιατί άλλωστε; Ουδείς την υπολογίζει σοβαρά. «Αυτή η γλάστρα; Σιγά».

Α, να µην ξεχάσω. Η πανέµορφη 25χρονη γαλλίδα κούκλα Αστριντ Μπερζ Φισµπί, που υποδύεται τη Γοργόνα στους «Πειρατές της Καραϊβικής: Σε άγνωστα νερά», έλαβε το βραβείο ανερχόµενης σταρ της Choppard. Οταν τη δείτε από την Πέµπτη στο σινεµά, θα καταλάβετε.