Θεατρικό Μουσείο

Η Ιστορία δεν διαγράφεται, δεν εξαλείφεται. Τα απτά, υλικά αντικείµενά της, όµως, που την µαρτυρούν και την αποδεικνύουν ποια µοίρα τα αναµένει; Ο πολύτιµος κληρονοµηµένος θησαυρός τριών αιώνων που συντηρεί και εµπλουτίζει το Θεατρικό Μουσείο τι θα απογίνει; Ο εντεταλµένος από την πολιτεία οικονοµικός φύλακας – άγγελός του, το υπουργείο Πολιτισµού, περί άλλα τυρβάζει. Η οικονοµική δυσχέρεια, γνωστή τοις πάσι, το ταλαιπωρεί όπως και άλλα υπουργεία, Παιδείας, Υγείας… Και το αποτέλεσµα; Θα αφεθεί η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισµός να κατρακυλήσουν στου κακού τη σκάλα, όταν αναίτια κατασπαταλώνται χρήµατα σε οργανισµούς και υπηρεσίες (µισθοδοσίες, ενοίκια…) που έχουν ήδη εκ του νόµου καταργηθεί και δεν προσφέρουν πια κανένα έργο;

Το υπουργείο το γνωρίζει, αφού το ίδιο ανέστειλε τις λειτουργίες τους. Αρα, «λεφτά υπάρχουν»! Το Θεατρικό Μουσείο, χρόνια τώρα, προσφέρει έργο πολύτιµο, αναντικατάστατο, δηµιουργικό. Πλήθος ερευνητών, φοιτητών καταφεύγουν στην πλούσια βιβλιοθήκη του, 70.000 τόµοι, στο αρχείο, στο εκθεσιακό του τµήµα, στις βιντεοσκοπηµένες παραστάσεις, 9.000 τον αριθµό, στις σύγχρονες µεταφράσεις σπουδαίων καλλιτεχνών (Μάριος Πλωρίτης, π.χ.) στο αρχείο ιστορίας του ελληνικού θεάτρου στο Βουκουρέστι, στην Κωνσταντινούπολη, στην Τεργέστη, στην Οδησσό και της ελληνικής ενδοχώρας, στις 3.000 χειρόγραφες κωµωδίες του 19ου αιώνα και πάµπολλα άλλα.

Θυµάµαι µε πόσο πάθος ο δάσκαλός µας Γιάννης Σιδέρης, αυτός που ξεκίνησε την ιδέα του Μουσείου από το 1938 µάς ζητούσε να του φέρνουµε προγράµµατα απ’ όλα τα θέατρα. Τι θ’ απογίνει όλος αυτός ο θεατρικός θησαυρός, όλη αυτή η πολύτιµη πνευµατική κληρονοµιά; Δεν µπορεί να µην υπάρχει λύση, όση φτώχεια κι αν µας δέρνει. Θέληση και σωστή διαχείριση χρειάζεται.