ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το… ξεβόλεµα µιας µετάθεσης

Κάθοντανδίπλαδίπλαστο λεωφορείο. Ο συνδυασµός του µεσηµεριού και της ζέστης είχαν προκαλέσει µια γλυκιά υπνηλία στους συνεπιβάτες. Εκείνες όµως δενενέδωσαν. Εµειναν πιστές στην κουβεντούλα τους – και δυστυχώς για τουςυπολοίπουςδεν µιλούσαν χαµηλόφωνα. Ανέλυαν τα δικά τους – το ωράριό τους, τις συνθήκες εργασίας. Η µία εκ των δύο ακουγόταν προβληµατισµένη.Η εξήγηση δόθηκε σύντοµα. Επαιρνεµετάθεση στη Νέα Σµύρνη.

Τα ερωτήµατα για το άγνωστοήταν αυτά που την παίδευαν. Και τότε επήλθε η αποκάλυψη. Οι δύο γυναίκες µοιράζονταν, εκτός από τη φιλία τους, και την ίδια εργασία: είχαν διοριστεί στο ∆ηµόσιο. Τοοµολογούσαν ότι είναι καλοµαθηµένες, δεν έδειχναν όµως µετανοηµένες. Εξ ου και η έντονη ανησυχία. Γιατίη καθηµερινότητα στο γνώριµο περιβάλλον είναι στρωµένη. Αν αργήσω το πρωί(εκµυστηρεύτηκε η µία στηνάλλη), κάποιος συνάδελφος θα βρεθεί να µου χτυπήσει τηνκάρτα. Να ήταν µόνον αυτό; Οι συνάδελφοίτης την κάλυπταν και όταν οι οικογενειακές υποχρεώσεις ή οι καταναλωτικές ανάγκες την οδηγούσαν στις κοντινές τράπεζες, στο σούπερ µάρκετ της γειτονιάς καιστα εµπορικά κέντρα της περιοχής. Το ξεβόλεµα ήταν αυτό που απασχολούσε τη γυναίκα που είχε λάβει το µαντάτο της αναγκαστικής µετάθεσης. Και η σύντοµα πρώην συνάδελφος – φίλη την κατανοούσε και τη συµπονούσε.

Ούτε ένα λεπτό δεν εξέφρασαν αγωνία για την επιβίωση τη δική τους ή του Ελληνικού ∆ηµοσίου. Μια κουβεντούλα που θύµιζε εποχές προ ∆ΝΤ, µε τις καµπάνες να ηχούν σε ρυθµούς «hard rock ∆ΝΤ».