Ενας πράσινος γίγαντας στο Λονδίνο

Τι είναι µεγαλόσωµο, πράσινο και κυριαρχεί στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου; Ο Σρεκ. Ο ανθρωπόµορφος γίγαντας της οµότιτλης σειράς ταινιών κινουµένων σχεδίων πέρασε τον Ατλαντικό και φιλοξενείται ως µιούζικαλ στη λονδρέζικη θεατρική πιάτσα. Οµως ένα ερώτηµα µένει να απαντηθεί. Το µιούζικαλ που απέτυχε στο Μπρόντγουεϊ, άραγε θα καταφέρει να είναι µια επιτυχηµένη παραγωγή του Γουέστ Εντ;

Ο φόβος και ο τρόµος του βάλτουστo βασίλειο του Πέρα Πέρα, ο Σρεκ (σ.σ. σηµαίνει φόβος στα γίντις, τη διάλεκτο των Εβραίων της Κεντρικής Ευρώπης) ορθώνει το ανάστηµά του στη σκηνή του θεάτρου «Royal Drury Lane» υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σαµ Μέντες, ο οποίος διέκρινε πως «ο Σρεκ έχει όλα εκείνα τα συστατικά από τα οποία αποτελείται ένα µεγαλοπρεπές µιούζικαλ: την περιπέτεια του ήρωα, µια ιστορία αγάπης, τον κολλητό τουπου είναι ο γάιδαρος, παγκόσµια και κωµικά στοιχεία για τα οποία ο θεατής θέλει να ακούσει και να τραγουδήσει».

Υπάρχει όµως και το αλλάτης υπόθεσης. ∆ιότι το εγχείρηµαέχει εγγενείς αδυναµίες. Η σκηνή τουσυγκεκριµένου θεάτρου είναιυπέροχη για τηµετάβαση από το πραγµατικό στο φανταστικό, όµως µε τον«Σρεκ» επιχειρείται το αντίστροφο: νααποκτήσει υπόσταση η φαντασία.

Το εγχείρηµα στο Μπρόντγουεϊ κριτικοί και θεατρικό κοινό το βρήκαν αδέξιο.

Η παράσταση ήταντραβηγµένη από τα µαλλιά. ∆ιότι χωρίς ιδιαίτερες προσθήκες στη δράση της ιστορίας, µε τα 20 τραγούδια που είχαν εντάξει οι δηµιουργοί η υπόθεση από τα 80 λεπτά που διαρκούσε στην κινηµατογραφική εκδοχή της έφθανε τις δύο ώρες και 20 λεπτά στο µιούζικαλ. Αποτέλεσµα; Η παραγωγή των16,7 εκατ. ευρώ κατέβηκε 12 µήνες µετάτην πρεµιέρα της. Αδιανόητο για τα δεδοµένα της νεοϋορκέζικης θεατρικής πιάτσας.

Για κακή τότε συγκυρίακάνει λόγο, µιλώντας στους«Times», ο Μπιλ Ντάµασκ διευθυντής των θεατρικών παραγωγών της Dreamworks. «Πριν ανέβει το µιούζικαλ µε τον Σρεκ είχαν προηγηθεί δύοαπογοητευτικές προσαρµογές ιστοριών του Ντίσνεϊ,«Ο Ταρζάν» και «Η µικρή γοργόνα», ενώ ηέναρξη των παραστάσεων συνέπεσε µε την έναρξη της οικονοµικής κρίσης. Ο, τι είχε σκάσει η φούσκα της Λίµαν Μπράδερς, τα γραφεία της οποίας ήταν στη γωνίακαι εκατοντάδες άνθρωποι πουβρέθηκαν χωρίς δουλειά περνούσαν µπροστά από το θέατρο κρατώντας κούτεςµε ό,τι είχαν στα γραφεία τους».

Παρά ταύτα, οι αµφιβολίες παραµένουν. Ο Ντάµασκ επιµένει. «Εχουµε µια εξαίρετηοµάδα ηθοποιών». Εκαναν, είπε, και κάποιες διορθώσεις – βελτιώσεις σε σχέση µε το µιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ. «Του δώσαµε νοστιµιά µε ανατρεπτικά στοιχεία. ∆όσεις βρετανικού χιούµορ. ∆ιότι εµείςγελάµε µε τουςΑµποτ και Κοστέλο αλλά οι Βρετανοί έχουν τους Μόρκαµπ και Γουάιζ».