ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τζερόνιµο γιάνκα

Αυτός ο οµαδικός χορός µε το πασίγνωστο αντιβασιλικό ριµέικ και τις κλωτσιές δεξιά – αριστερά που τόσο δοξάστηκε στα πάρτι της δεκαετίας του 1960, δεν έπεσε στην αντίληψη των Απάτσι. Αλλά και να έπεφτε, τι δηλαδή; Ο πολιτικός στίχος δεν υπήρξε ποτέ το φόρτε των Φόρµινξ και του Βαγγέλη Παπαθανασίου, τουλάχιστον όχι µέχρι να γράψει τη «Μυθωδία» και δι’ αυτού ν’ ανοίξει νταραβέρι µε το Σύµπαν. Στο θέµα µας τώρα: µε εξαίρεση τη διαµαρτυρία του Μάρλον Μπράντο στα Οσκαρ του 1973 για τους διωγµούς των Ινδιάνων, όλα κυλούσαν ήσυχα κι απλά για τους λίγους εναποµείναντες Απάτσι, µέχρι τη στιγµή που οι Αµερικανοί αποφάσισαν να βαφτίσουν τον Μπιν Λάντεν µε το όνοµα του ιστορικού τους ηγέτη Τζερόνιµο. Η προσβολή σήκωσε από τη θέση του τον Καθιστό Βούβαλο και όλοι πλέον άρχισαν να κάνουν δεύτερες σκέψεις για τις όχι και τόσο αθώες επιλογές του Πενταγώνου στις κωδικές ονοµασίες των επιχειρήσεών του. ∆εν µπορώ να υποθέσω πώς υποδέχτηκε ο Οµπάµα τις επιστολές διαµαρτυρίας από τα σωµατεία των Ινδιάνων ούτε κι αν έχει άλλη πρόχειρη δικαιολογία εκτός από την ανικανότητα του Νέου Κόσµου να χειριστεί το συµβολικό πουείναι δοµικό στοιχείο παµπάλαιων πολιτισµών. Κατά τ’ άλλα, αναλαµβάνω προσωπικά την ευθύνη να παραγράψω το έτερο φάουλ να ονοµάσουν «Αυγή της Οδύσσειας» την καραµπινάτη ξεφτίλα που βιώνουν αυτή τη στιγµή στη Λιβύη. Αν µάθαιναν τον Οµηρο από βιβλία κι όχι από κόµικς σίγουρα κάτι θα είχαν περισώσει.