Ξεκίνησα για σινεµά και πήγα Τούµπα!

Μια ζωή σαν… ταινία άρχισε χάρη σε µια κινηµατογραφική ταινία!
ο «αµερικανός» του Παοκ, αν και έµενε στα εργατικά της αγίας κυριακής στoυ Χαριλάου, δεν φόρεσε ποτέ την κιτρινόµαυρη φανέλα.
Αντ’ αυτού, η µαυρόασπρη φανέλαµε τον δικέφαλο στο στήθος ήταν η µοναδική που φόρεσε από την αρχή µέχριτο τέλος της καριέραςτου στο ελληνικό πρωτάθληµα.

«Εµείς παίζαµε ποδόσφαιρο σε τρία γήπεδα στην περιοχή που µέναµε. Στο “µαύρο γήπεδο”, που ήταν απέναντι από το γήπεδο τουΑρη και το λέγαµε έτσιεπειδή ήταν στρωµένο µε µαύρο πετραδάκι, στη “µάνα τουνερού”, που ήταν πίσω από το σπίτι µου και είχε στη µια άκρη έναν υδατόπυργο απ’ όπου πήρε και το όνοµά του καιστο γήπεδο των Τροχιοδροµικών. Στο “µαύρο γήπεδο” συχνά συναντούσα τον Αγγελο Σπυρίδων, µετέπειτα αστέρι της οµάδας του Αρη. Απότότε, παίζαµε αντίπαλοι. Αρχικά πήγα να δοκιµαστώ στονΑρη δύο φορές, όµως δεν τα κατάφερα αφού και τιςδύο φορές, ότανερχόταν η σειρά µου να δοκιµαστώ, δενυπήρχαν ρούχα για να µου δώσουν. Ετσι έπαιζα µόνο στη γειτονιά. Τοκαλοκαίρι του 1959ο φίλοςµου ο ∆ούκαςΑσίκης, που έπαιζε µπάλαστους µικρούς του ΠΑΟΚ, µου είπε να περάσω από τογήπεδο της Τούµπας να τον πάρω για ναφύγουµε µετά την προπόνηση να πάµε στο σινεµά. Εφτασα στογήπεδο και κάθησα στηνκερκίδα περιµένοντας να τελειώσει η προπόνηση. Σε κάποια στιγµή, ο προπονητήςµού ζήτησε να φορέσω αθλητικά ρούχα και να παίξω, γιατί δεν συµπληρώνανε 11άδα, προκειµένου να παίξειη πρώτηµε τη δεύτερη οµάδα.Εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει µέχρι εκείνη τη στιγµή σε ποιες κερκίδες καθόµουν και µε ποιους παικταράδες κλήθηκα να παίξω αντίπαλος. Μπήκα στο παιχνίδι όπωςείχα συνηθίσει να µπαίνω στα παιχνίδια που δίναµε στο “µαύρο γήπεδο” και στη “µάνα τουνερού”. Ετσιέγινε αυτό πουέγινε. Πέτυχα δύο γκολ, ηοµάδα µας κέρδισε και ο τότε προπονητής, ο Βίλι Σέβσκι, µε έβαλε να υπογράψω αµέσως δελτίο».

Ο Κούλης Αποστολίδης πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. «Χάσαµε νωρίς τον πατέρα µου τον Μιλτιάδη. Ητανπολύ καλός έµπορος. Είχε ένατσαγκαράδικο, στο Καπάνι στην οδό Σολωµού. Το 1949πέθανε και το µαγαζί το ανέλαβαν τα αδέλφια µου.Ο Παύλος καιο Μίµης.Ηταν όµως µικροί σε ηλικία για να κρατήσουν το µαγαζί που δενήταν πια αποδοτικό. Η µητέρα µου, η κυρα-Παναγιώτα,ήταν και µάνα και πατέρας και τα πάντα. Οταν έφυγε ο πατέρας µπήκε στα βαθιά και µόχθησε για να µας κρατήσει». Η οικογένεια Αποστολίδη αρχικά έµενε στην οδό Καρµπουλά στο νούµερο 9. «Το γήπεδό µας στο κέντρο της πόλης ήταν επάνω από τα αρχαία της ρωµαϊκής αγοράς, τα οποία αποκαλύφθηκαν αργότερα. Μόλιςτελειώναµε το σχολείο, πετούσαµε τηντσάντα και πηγαίναµε για µπάλα. Θυµάµαι την αδελφήµου να βγαίνει καινα µε φωνάζει να γυρίσω σπίτι. Τα καλοκαίρια, πήγαινα στοµαγαζί ενόςγείτονα που έµενε στην οικοδοµή µας στα Λαδάδικα καιέκανα θελήµατα για να βγάζω χαρτζιλίκι. Το 1959, όταν τα αδέλφια µου, ο Μίµης και η Ερω µεταναστεύσανε στο Μόντρεαλ, µετακοµίσαµε όλοι µαζί στις εργατικέςκατοικίεςτης Αγίας Κυριακήςστου Χαριλάου, αφού η µητέρα µου που ήταν καπνεργάτρια είχε κερδίσει ένα σπίτι εκεί».

ΣΥΓΚΥΡΙΑ

«Το καλοκαίρι του 1959 έχω πάει στην Τούµπα να πάρω τον φίλο µου Δούκα Ασίκη, που έπαιζε στους µικρούς του ΠΑΟΚ, για να πάµε σινεµά µετά την προπόνηση.
Οµως στο διπλό η δεύτερη οµάδα δεν συµπλήρωνε 11άδα…»

Από τύχη και στην πρώτη οµάδα του ΠΑΟΚ

«Στην πρώτη ομάδά του ΠΑΟΚ αγωνίστηκα από συγκυρία», θυµάται οΚούλης Αποστολίδης και συνεχίζει: «Αν και είχα λίγα παιχνίδια µε τη δεύτερη οµάδα, τιµωρήθηκαν πέντε παίκτες της πρώτης οµάδας και έτσι πήραν εµάς για να αγωνιστούµε. Το ντεµπούτο µου ήταν το 1963 σε ένα παιχνίδι µε αντίπαλο τον Πανιώνιο,όπου χάσαµε µε 5-1». Ο αδελφόςτού Κούλη, ο Παύλος, ήταν φανατικός φίλαθλος του ΠΑΟΚ. «Ηταν αυτό που λέγαµε τότε “πετσί”», διηγείται ο βετεράνος του ∆ικεφάλου και συνεχίζει: «Κρατούσε το τσαγκαράδικο του πατέρα µου στο Καπάνι. Στην αγορά είχε αρχίσεινα συζητιέται ότι στον ΠΑΟΚ παίζει έναςπιτσιρικάς µε το όνοµα Αποστολίδης που “βγάζει µάτια”. Ρωτούσαν λοιπόν τον αδελφό µου αν ήµουν εγώ αυτός ο Αποστολίδης. “Αποκλείεται”, τους έλεγε κατηγορηµατικά. Οταν το έµαθε, µε έπιασε και µε ρώτησε τι θα γίνει µε τα µαθήµατα και την υποτροφία που έπρεπε να διατηρήσω. Του είπα ότι θα τα καταφέρω και ταδύο όπως και έγινε».


«Το αστέρι του σχολείου»

ο ΆΠΟΣΤΟΛΊΔΗΣ ήταν από µικρός πολύκαλός µαθητής. «Οταν πήγαν στοΜόντρεαλ τα δύο αδέλφια µου, ο Μίµης και η Ερω, µου είπαν “θα σου στείλουµε ταδίδακτρα γιατο πρώτο εξάµηνο του κολεγίου Ανατόλια.Αν τα καταφέρεις µε τους βαθµούς σουνα πάρεις υποτροφία για τη συνέχεια, έχει καλώς”», θυµάται ο βετεράνος άσος του ΠΑΟΚ και συνεχίζει: «Εδωσα εξετάσεις, πέρασα στο κολέγιο και ύστερα από έξιµήνες πήρα την υποτροφία την οποία κράτησα µέχρι την αποφοίτησή µου το 1965. ∆εν ήτανεύκολο γιαεµένα, ένα παιδί από φτωχή οικογένεια, να πάει στο Ανατόλια. Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ηταν τοπεριβάλλον τέτοιο. Υπήρχαν µεγάλες διαφορές ανάµεσα στις κοινωνικές τάξεις.Τότε στη Θεσσαλονίκη δενυπήρχε µεσαία τάξη. Υπήρχανοι πολύ πλούσιοι και οι φτωχοί.∆εν υπήρχε ρατσισµός, όµωςµοιραία ένιωθες διαφορετικά όταν συναναστρεφόσουν µέσα στο κολέγιο µε παιδιάαπό πλούσιες οικογένειες. Τότε εµείς, είχαµε ένα παντελόνι που το πλέναµε το Σαββατοκύριακοκαι το φορούσαµε πάλι από ∆ευτέρα. Οταν όµως άρχισα να παίζω στον ΠΑΟΚ, έγινα το αστέρι του σχολείου».


Ο τίτλος του πρώτου σκόρερ και η επιστροφή

ΣΤΊΣ ηπά ο Κούλης Αποστολίδης πήγε µε υποτροφία το 1965 για να σπουδάσει πληροφορική και διοίκηση επιχειρήσεων. Εκανε όµως και µεγάλη καριέρα, ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόµενος µε τη φανέλα πέντε οµάδων. Με την Greek American στο τοπικό πρωτάθληµα του Σαν Φρανσίσκο, µε την οµάδα του USF στο πανεπιστηµιακό πρωτάθληµα, µε τους Royals του Βανκούβερ, όπου είχε ως προπονητή τον Φέρεντς Πούσκας, στο Πρωτάθληµα Βορείου Αµερικής και µε τις οµάδες Clippers του Οκλαντ και Tornado του Ντάλας, στο Παναµερικανικό Πρωτάθληµα, του οποίου το 1969 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. «Τότε αγωνιζόµουν δώδεκα µήνες τον χρόνο, δίχως διακοπή αφού το καλοκαίρι που τελείωναν τα πρωταθλήµατα στο Σαν Φρανσίσκο η οµάδα µου µε δάνειζε να αγωνιστώ σε επαγγελµατικές οµάδες του Παναµερικανικού Πρωταθλήµατος. Ετσι γύρισα σχεδόν όλη την Αµερική. Το 1971 ο ΠΑΟΚ είχε στείλει τον Σάνον στην Αµερική για να µε δει και να εισηγηθεί την επιστροφή µου, όπως και έγινε, αν και η οµάδα του Ντάλας ήθελε να µε κρατήσει».


ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ

Η οικογένεια παίζει πολύ µεγάλο ρόλο για τον Κούλη Αποστολίδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Πλάι του από το 1971 βρίσκεται το στήριγµά του: η Πέγκι, την οποία παντρεύτηκε στις ΗΠΑ µια ηµέρα µετά την απόκτηση του πτυχίου του από το Πανεπιστήµιο του Σαν Φρανσίσκο
ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΠΕΝΑΛΤΙ

Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας το 1974 ήταν σηµαδιακός. «Είχε δηµιουργηθεί µια κατάσταση µε παράγοντες του ΠΑΟΚ, γι’ αυτό ζήτησα από τον Σάνον, να χτυπήσω το τελευταίο πέναλτι και όχι το δεύτερο. Αν το έβαζα, το θέµα θα τελείωνε θετικά. Αν το έχανα ίσως θα έπρεπε ακόµα και να φύγω. Ετσι έµεινα για πάντα στον ΠΑΟΚ»