Λίγα πάρκινγκ, πολύ άγχος

ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ το κύµα των εκδροµέων του Πάσχα στις µεγάλες ελληνικές πόλεις και χάσαµε το χαµόγελό µας, όσοι δεν είχαµε φύγει. Η κυκλοφορία και το κυνήγι µίας ελεύθερης θέσης στάθµευσης άρχισαν και πάλι να µας ταλαιπωρούν, επιβεβαιώνοντας ότι η Αθήνα και οι υπόλοιπες πόλεις µεταµορφώνονται προς το καλύτερο, όταν εκκενώνονται τις γιορτές.

Οι ΆΔΕΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ χαλαρώνουν τους οδηγούς, επανέρχονται στη µνήµη µας οι κανόνες καλής συµπεριφοράς που µάθαµε στο σπίτι και στο σχολείο αλλά πάψαµε να τους εφαρµόζουµε στην καθηµερινότητά µας, ηρεµούµε και δεν σκοτωνόµαστε για ένα ελεύθερο πάρκινγκ, όπως γινόταν παλιά στα χωριά για ένα αµφισβητούµενο µέτρο γης.

δυστυχώσ τα διαλείµµατα των εορτών τείνουν να γίνουν οι µοναδικές ανάσες οξυγόνου στη χρόνια ασφυξία από την κυκλοφορία και την έλλειψη χώρων στάθµευσης, καθώς δεν έγιναν ποτέ συστηµατικές και µακρόπνοες προσπάθειες για την αντιµετώπισή τους, αν εξαιρέσουµε το µέτρο της ελεγχόµενης στάθµευσης – έστω µε καθυστέρηση και περιορισµένα – και την εφαρµογή του δακτυλίου µε τα µονά – ζυγά.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΆ της στάθµευσης στην Αθήνα και σε άλλα αστικά κέντρα επιτείνεται και από το εθιµικό… δίκαιο να κλείνει ατιµώρητα όποιος γουστάρει µε κάποιο αντικείµενο ένα κοµµάτι του – δηµόσιου – δρόµου µπροστά στο κατάστηµα ή στο σπίτι του, δηµιουργώντας έτσι ένα ιδιωτικό πάρκινγκ. ∆υστυχώς τους συγκεκριµένους εξυπνάκηδες µιµούνται πολλές δηµόσιες υπηρεσίες και υπουργεία, που δεσµεύουν ολόκληρα τµήµατα δρόµων για να εξυπηρετούν τους υπαλλήλους τους. Υπολογίζεται ότι µε αυτόν τον τρόπο χάνονται καθηµερινά µόνο στην Αθήνα χιλιάδες θέσεις στάθµευσης, ενώ τα υπόλοιπα κορόιδα αναγκάζονται να διανύουν περισσότερα χιλιόµετρα κυνηγώντας µε το τουφέκι ένα πάρκινγκ, δυσκολεύοντας έτσι την κυκλοφορία και επιβαρύνοντας τα πνευµόνια µας µε καυσαέρια.