Σύνδεση µε… Κάιρο

Το έβλεπα. Το κατέγραφα. Το σκεπτόµουν. Και έµεινα µε µια απορία. Εβλεπα τα έργα του φετινού ρεπερτορίου στο Εθνικό (µας) Θέατρο. Πρώτα, τη «Φρεναπάτη» σε µια εντυπωσιακή παράσταση του ∆ηµήτρηΜαυρίκιου. Εργο αιώνων περασµένων. Σχέση µε το σήµερα; Καµία. Επειτα, «Εµίλια Γκαλότι». Εργο επίσης περασµένων αιώνων,δίχως καµιά – εµφανή, για τον γράφοντα τουλάχιστον – αναλογία στο σήµερα ή κάτι που να αφορά – επίσης – τονσηµερινό θεατή. Ακόµη: «Τριλογία του παραθερισµού» του Γκολντόνι, σε µια επίσης ενδιαφέρουσα παράσταση του Νίκου Μαστοράκη. Εργο «παλιό», επίσης. Σχέση µε το σήµερα; Αµφίβολη. Παραδίπλα; «Σιρανό». Παλιό, πεπερασµένο – και πάλι.Και, τέλος, «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαµά, έλασσον – κατά την κριτική της εποχής του τουλάχιστον – έργο του εθνικού ποιητή.

Του 19ου αιώνα. Ερωτικό. Αντιστοιχία µε το σήµερα; Ακόµη πιο αµφίβολη. Τα έβλεπα κι αναρωτιόµουν: σε µια χρονιά µεγάλης κρίσης, λιτότητας και περικοπής εισοδηµάτων, σε µιαχρονιά που το θέατρο και η τέχνη εν γένει θα έπρεπε να συµβάλουν στην προαγωγή της σκέψης (µε το θεατρικό µεταίσθηµα και µετείκασµα), µόνον «παλαιά» και αναντίστοιχα – όλα, µα όλα; – προς το σήµερα έργα έχει να προτείνει; Αρκεί η σκηνοθετική «ωραιότητα» και αρτιότητα µιας παράστασης για να λέει κάποιος πως κάνει θέατρο και µάλιστα µε τη σφραγίδα του «εθνικού» σε τέτοιες δύσκολες εποχές;∆εν βρέθηκε ούτε ένα νεώτερο έργο(πλην της «Μητέρας του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι, που αποτελεί απλώς εξαίρεση, επιβεβαιωτική τού κανόνα)

που να είναι κατάλληλο για την «αισθητική» εκείνων που διαµορφώνουν το «εθνικό» ρεπερτόριο;

Και το κυριότερο: κανείς δεν ενοχλείται απ’ αυτό;

Κανείς δεν µιλάει; Κανείς δενανοίγει, έστω,µια συζήτηση;