Από τη στάχτη ξαναγεννιέσαι

Κυρία Λέχου, αν θα θέλατε να πάρετε δύναµη χάρις στην πολιτική συνθήκη, σε ποιαν εποχή της Ελλάδας θα επιστρέφατε;

Δ.Ρ.: Στο 2200… Κ.Λ.: Λέτε να υπάρχει ο κόσµος µετά τόσα χρόνια; Αν υπήρχε όµως δεν θα ήταν το κριτήριό µου η πολιτική συνθήκη. Θα αναφερόµουν όµως σίγουρα σε µια µεταπολεµική συνθήκη, γιατί όταν έχουν γίνει πια όλα στάχτη ξαναγεννιέσαι. Σύµφωνα µε όσα έχω διαβάσει και σε σχέση µε τα πολιτιστικά και λιγότερο µε τα πολιτικά πράγµατα, αυτό που συµβαίνει στον επόµενο τόνο είναι πάντα καλύτερο. Είµαστε αναπόφευκτα αισιόδοξοι, αφού παραµένει αέναη η ελπίδα του ανθρώπου ότι τα πράγµατα στο µέλλον θα είναι καλύτερα.

Δ.Ρ.: Τελικά, αν αισιόδοξος άνθρωπος είναι ο απαισιόδοξος που ξέρει την πραγµατικότητα, τότε µε αυτήν την έννοια µπορούµε να είµαστε αισιόδοξοι. Αν δεν πιστεύεις πως υπάρχει κάτι καλύτερο, τότε µαταιότης µαταιοτήτων τα πάντα µαταιότης. Ο άνθρωπος υπάρχει και ζει γιατί πιστεύει στη δικαιοσύνη, πιστεύει στην ισότητα, πιστεύει στην ανάσταση.

Αν και ο σύγχρονος κόσµος έχει φτάσει σε ένα έσχατο σηµείο παρακµής και πτώσης µε τα σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγµατα και την ταυτόχρονη ηθική περιθωριοποίηση όλων εκείνων των αρχών που πάνω τους χτίστηκαν πολιτισµοί.

∆εν ξέρει κανείς αν θα υπάρξει µια σπουδαία σκέψη που θα έχει να επιδείξει η εποχή µας και που θα µείνει εις τους αιώνας των αιώνων, πέρα από τα τεχνολογικά επιτεύγµατα.

∆εν αποκλείεται βέβαια να χρειαζόταν να ζήσουµε αυτή την πτώση και αφού «ολοκληρώσουµε» τον κύκλο της να υπάρξει µια καινούργια αρχή.