ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ισοπέδωση της καθηµερινότητας

Είναι η αγαπηµένη ατάκαστα χείλη των φίλων µου. Και τη σερβίρουν συνήθως µε ένα συγκεκριµένο κοκτέιλ: ολίγη από απορία, µια ιδέα θαυµασµού, µια ιδέα φθόνου και κάµποση περιέργεια. «Μα πώς τα προλαβαίνεις;». Eλα µου, ντε. Για να πω τη µαύρη αλήθεια, και εγώ την έχω ώρες ώρες. Και να συντηρείς το σπίτι, και να τρέχεις στο γραφείο, και να πηγαίνεις στο γυµναστήριο, και να µηνέχεις Σαββατοκύριακο ελεύθερο, και να τρέχεις από θέατρο σε θέατρο, από ταινία σε συναυλία και από µπαράκι σε δείπνο. Πώς γίνεται; Η απάντηση µου ήρθε ως διά µαγείας πριν από λίγες ηµέρες. Οταν πήγαιναστο θέατρο µετά τη δουλειά, ταλαιπωρηµένη και φορτωµένη µε µια µεγάλη τσάντα για να χωράει την προίκα της ηµέρας: ατζέντα, organizer, τσαντάκι καλλυντικών, στιλό, χαρτιά, γυαλιά ηλίου και µυωπίας. Hταν η ώρα που κοίταξα όσους περίµεναν δίπλα µου στην ουρά για εισιτήριο. Φρεσκοξυρισµέναανδρικά πρόσωπα, κοπέλες που µοσχοµύριζαν καθώς µόλις είχαν βγει από το ντους και είχαν προσεγµένο µακιγιάζ. Και τότε συνειδητοποίησα το τίµηµα του «όλα ταπρολαβαίνω». Από το πρωί µέχρι το βράδυ τα ίδια ρούχα, ένα φρεσκάρισµα µε πούδρακαι κραγιόν καιτρεχάτε ποδαράκια µου για να είστε παντού. Το θέατρο και το ποτό έχουν µετατραπεί σε ακόµη µία υποχρέωση. Η χαρά του «προετοιµάζοµαι για ναπάω κάπου» έχειποδοπατηθεί από το ηµερήσιο πρόγραµµα και έχει γίνει παρακλάδι της καθηµερινής τρεχάλας. Και το τίµηµατελικά να χωράεισε µία λέξη: ισοπέδωση.