«Μαζί τα φάγαµε, άντε να κάνουµε και κανένα παρτάκι στο σαλέ»

Είτε αληθινή, είτε βασισµένη σε πραγµατικά γεγονότα και δεδοµένα είτε φανταστική, η επιστολή που ακολουθεί δηµοσιεύεται για την αξία της ως λογοτεχνικό ντοκουµέντο που σκιαγραφεί γλαφυρά κεφαλές σαν κι εκείνες που η ελληνική Πολιτεία και οι ταγοί της ∆ικαιοσύνης αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι και – κυρίως – ατιµώρητοι:

Αδελφέ, τα βλέπεις που ανησυχούσες και έτρεµες όταν αρχίσαµε την επιχείρηση; «Θα µας λυντσάρουν!», «θα µας κρεµάσουν στην πλατεία οικογενειακώς», «από το πρώτο λεπτό θα ξεσηκωθούν!».

Τίποτε απολύτως δεν έγινε. Οπως τα είχα προβλέψει.

Τους τα πήραµε όλα και φύγαµε σαν κύριοι. Ακόµα θυµάµαι την έκπληξη και την αµηχανία στο πρόσωπο του οπαδού µας στο αεροδρόµιο. Η χώρα ήταν σε φάση Σοµαλίας και εµείς µε τις Samsonite να περιµένουµε στην αίθουσα VIP το αεροσκάφος που θα µας έφερνε στον επίγειο παράδεισό µας, στην Καλιφόρνια .

Θυµάσαι που σου έλεγα, «θα ‘ρθεί µια µέρα που θα τα θυ µόµαστε και θα γελάµε»; Λοιπόν, αδελφέ, η µέρα ήρθε. Η µπάζα ήταν καλή. Οχι µόνο εµείς αλλά και τα εγγόνια µας θα ζήσουν πλουσιοπάροχα. Ο µόνος κίνδυνος πια βρίσκεται στη χοληστερίνη που περιέχει ο αστακός!

Θυµάσαι τι αντίκρυσαν τα µάτια µας (µέσα από τις θωρακισµένες Mercedes) καθώς πηγαίναµε στο αεροδρόµιο; Μελαψούς µετανάστες να λεηλατούν την πρωτεύουσα µετά την οικονοµική κατάρρευση. Και στο αεροδρόµιο ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να φωνάξει έστω κάτι εναντίον µας! Ούτε ένα «προδότες» ή «κλέφτες» ή «κρεµάστε τους»! Μουδιασµένοι όλοι και παράλυτοι µάς έβλεπαν να φεύγουµε µε τις βαλίτσες παραφουσκωµένες. Το διαισθάνονταν ότι δεν θα µας ξαναδούν. Η κωµωδία είχε τελειώσει. Ο θίασος (µε τις εισπράξεις) έφευγε. Οι θεατές θα µείνουν µόνοι να αντιµετωπίσουν τη σκληρή πραγµατικότητα.

Αδελφέ, όταν τελειώσεις την ιστορία µε την πιτσιρίκα στις Μπαχάµες, σε περιµένω να τα πούµε από κοντά…