Ο µετρ του τρόµου επιστρέφει στην οθόνη

Μια νύχτα του1966, άγρια καταιγίδα πλησιάζει στο ψυχιατρικό νοσοκοµείο North Bend και µια αόρατη ύπαρξη διασχίζει την πτέρυγα αποµόνωσης. Ωσπου φτάνει στο σκοτεινό, γυµνό δωµάτιο µιας εξαθλιωµένης νέας γυναίκας. Η καταιγίδα µαίνεται έξω, µια αστραπή σχίζει τον ουρανό και ηγυναίκα ουρλιάζει µε τρόµο… Το θρίλερ «The Ward» (Η Πτέρυγα), που σύντοµα βγαίνει στις οθόνες, σηµατοδοτείτην επιστροφή ενόςµετρ του είδους. Ο Τζον Κάρπεντερ υπογράφει την καινούργια του ταινία έπειτα από δέκα χρόνια. Επιστρέφει δηλαδή µε όλα όσα έχουν αγαπήσει οιφαν του(στη «Νύχτα µε τις µάσκες»,στην «Κριστίν», στην «Οµίχλη»,στην «Απόδραση από τη Νέα Υόρκη» κ.ά.) και µε µια δόση νοσταλγίας.

Στα 63του χρόνια, µιαδεκαετία µετάτο – αποτυχηµένο – «GhostsOf Mars»και µε το χιούµορ τουπάντα, εξηγείστη «Repubblica»: «Μετά την τελευταία απογοήτευση, δεν είχα καµιά όρεξηνα κάνω σινεµά και το να µένεις µακριά από το Χόλιγουντ είναιαναζωογονητικό. Καθαρίζει τηνψυχή. Oλα αυτά τα χρόνιαξεκουράστηκα,διασκέδασα και χόρτασα µπάσκετ στην τηλεόραση».

Το καινούργιο θρίλερ, τώρα, πιστεύει ότι είναι ό,τι καλύτερο για την επιστροφή του. Μια χαµηλού προϋπολογισµού ταινία µε νέους ηθοποιούς. Μάλιστα έκανε γυρίσµατα σε ένααληθινό ψυχιατρείο στην Ουάσιγκτον. «Μπορεί να µην ήρθαµε ποτέ σεεπαφή µε ασθενείς, αλλά νιώσαµε την ένταση στην ατµόσφαιρα πολύ έντονα και πολύ καθαρά».

Στην εποχή των ταινιών σπλάτερ, σαν το «Hostel» καιτο «Saw», o Κάρπεντερπροτιµά να κάνει ένα κλασικό, ψυχολογικό θρίλερ. «∆εν είµαι φαν αυτού του νέου είδους (λέει για τα “Hostel” κ.λπ.), αλλάδεν το κατακρίνω. Κάθε ταινία που το κοινό πηγαίνει και βλέπει έχει λόγο ύπαρξης. Από την άλλη, εγώ στην “Πτέρυγα” θέλησα να δουλέψω πάνω στην πολυσύνθετη γυναικεία ψυχολογία». Μέσα από τις ταινίες τρόµου, λέει ο Κάρπεντερ, εκφράζονται οι αγωνίες και οι φόβοι του ανθρώπου «από τη δεκαετία του ‘50 καιτον Ψυχρό Πόλεµο ώς σήµερα, που κάποιος, οποιοσδήποτε, δικτάτορας µπορεί να έχει πρόσβαση σε πυρηνικά όπλα και να απειλεί την ανθρωπότητα».

Ο Κάρπεντερ πάλι δεν βλέπει µόνο τησκοτεινή πλευρά των πραγµάτων. «Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν στον Θεό και εκείνοι που πιστεύουν στο χρήµα. Εγώ πιστεύω στο σινεµά και στη δύναµή του», λέει. «Και πιστεύω στο µέλλον του».