ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ασπρόµαυρη φανέλα

Τον Τάκη τον σκέφτοµαι κάθε µέρα κι ας έχει φύγει από τη ζωή κοντά τρεις δεκαετίες. Του µιλώ και καµιά φορά µού απαντάειµε γέλια και ενθουσιασµό, ιδίως όταν τα νέα που του φέρνω είναι ευχάριστα καιαφορούν δικούς του ανθρώπους. Σανκι αυτό το τελευταίοπου διάβασα στην εφηµερίδα «Θάρρος» της Καλαµάτας. Αρχισαν την περασµένη εβδοµάδα τα γυρίσµατατης ταινίαςµικρού µήκους «Μαύρη θύελλα» στους ίδιους στενούς δρόµους, στοίδιο ξερόγήπεδο, σταίδια προκάτ αποδυτήρια πουκάποτε έγραψε τη σύντοµη αθλητική και προσωπικήτου ιστορία. Είχα αποφύγεινα διαβάσωτότε που πρωτοδηµοσιεύτηκε το οµώνυµο διήγηµα του ∆ηµήτρη Μίγγα από τη συλλογή «Των κεκοιµηµένων», πάνω στο οποίο βασίζεται το σενάριο. Από λιποψυχία µάλλον, µήπωςµου ξύσειπληγές, µηκαι µε υποχρεώσει να δω κατάµατα απώλειες που δεν είχα ακόµη χωνέψει. Σήµερα, ύστερα από τριάντα τόσα χρόνια συστηµατικής συνάφειας µετα ίδια τραύµατα, τον σκέφτοµαι µε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην ασπρόµαυρη φανέλα του να ελέγχει τον χώρο της µικρής και της µεγάλης περιοχής και τον χαιρετώ από την τσιµεντένια κερκίδα, έξω δεξιά όπως κοιτάζεις από την καταπακτή. Με χαρά και ανακούφιση κι ας έχουµε πέσειτέσσερις κατηγορίες από την εποχή της Α’ Εθνικής.Το χάρτινο ηµίψηλο που έγραφε πάνω FORZA δεν το φοράω πια στα γήπεδα αλλά µέσα στο σπίτι. Γι’ αυτό και πριν ανοίξω την πόρτα, κοιτάζω πάντα απότο µατάκι.