Εναλλακτικά Ερωτηµατικά δεκαπέντε ηµερών

ΘΑ ΓΙΝΕΙ η Ελλάδα µια απέραντη Κερατέα; Το ερώτηµα αυτό προβάλλεται στις δεκαπέντε ηµέρες, αλλά και τους δεκαπέντε µήνες που έρχονται.

Στις 15 Απριλίου σηκώνεται η αυλαία για την παρουσίαση του προγράµµατος αξιοποίησης της δηµόσιας περιουσίας που θα αποφέρει τα πολυπόθητα 50 δισ. ∆εκαπέντε µήνες θα χρειαστούν για την υλοποίησή του και, επί της ουσίας, για την ανάκαµψη. Αν όλα πάνε καλά, ηελληνική οικονοµία θα ξαναρχίσει να «τρέχει» από το τέταρτο τρίµηνο του 2011 – δηλαδή σε οκτώ µήνες. Από το καλοκαίρι του 2012 και πέρα θα πάρουµε τα πάνω µας.

QQQ
ΩΣΤΟΣΟ, όλα αυτά προϋποθέτουν µια, λίγο ώς πολύ, οµαλή εξέλιξη πραγµάτων. Ώς τώρα, η Ελλάδα του Μνηµονίου είχε στιγµές ανάφλεξης – µε χειρότερο σηµείο τους τρεις νεκρούς τραπεζοϋπαλλήλους της Σταδίου και την παρ’ ολίγον άλωση της Βουλής πέρσι τον Μάιο. Εκτοτε, δεν υπήρξαν συνθήκες κοινωνικής εκτροπής παρά κάποιες στιγµές µεγάλης πίεσης. Τα κραξίµατα και τα γιαούρτια είναι µια άλλη, πιο πρόσφατη, παθολογία. Είναι όµως σαφές ότιπρόκειται για µεµονωµέναπεριστατικά, στηµένα από αποφασισµένες οµάδες που θέλουννα κάνουν πολιτική στην εποχή του YouTube. Παρά την κόντρα του Θόδωρου Πάγκαλου µε την Κουµουνδούρου, κορυφαία στελέχητης κυβέρνησης παραδέχονται κατ’ιδίαν ότιπρόκειται για«αυτονοµηµένες οµάδεςπιο αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ».

QQQ
ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ, το στοιχείο της µαζικότητας απουσιάζει. Τούτοδε σε µια στιγµή που επανεµφανίζεται στο εξωτερικό. ∆ιαδήλωση όπωςαυτή πουέγινε στο Λονδίνο µε µισό εκατοµµύριο πολίτες στον δρόµο να διαµαρτύρονταιγια το ξήλωµα του κοινωνικού κράτους από την κυβέρνηση Κάµερον – Κλεγκ δεν είχε γίνειούτε τηδεκαετία του ‘80 στις πιο σκληρέςστιγµές τηςΘάτσερ. Προφανώς, η κοινωνία φεύγει πιο αριστερά στη Βρετανία. Τα ίδια και στις Βρυξέλλες όπου κανείς δεν θυµάται διαδήλωση σαν αυτή που έγινε την ηµέρα της Συνόδου Κορυφής της 25ης Μαρτίου.

Τέτοια πράγµατα δεν έχουµε πολυδεί στην Ελλάδα. Οι διαδηλώσεις είναι µάλλον αναιµικές. Οι απεργίες συµβολικές. Η κοινωνία φαίνεται απογοητευµένη ή και απελπισµένη – αλλά παθητική. Αραγε µπορεί να γίνει της Κερατέας σε περίπτωση που πάµε σε ξήλωµα των δοµών του ∆ηµοσίου και αποκρατικοποιήσεις; Ή είµαστε µια χώρα που το DNA της έχει µέσα πάθη και θυσίες; Με άλλα λόγια, είναι η Κερατέα περισσότερο µια έκφραση της ανυποχώρητης αντίληψης «όχι στην αυλή µου» που κάνει τους κατοίκους συγκεκριµένων περιοχώννα µη θέλουν την υποβάθµιση της γηςτους; Ή το πρώτο ξέσπασµα µιας κοινωνίας που είναι έτοιµη να εξεγερθεί;

Η απάντηση προσεχώς.