Εγκληµα και τιµωρία

Βρέθηκα το τριήµερο της 25ης Μαρτίου στην Πρέβεζα, αν και συνηθίζω να αποφεύγω τέτοιες ηµέρες τις εξορµήσεις εξαιτίας του… παλλαϊκού χαρακτήρα τους. Η πυκνή κυκλοφορία και τα αλλεπάλληλα µποτιλιαρίσµατα εκνευρίζουν τον µέσο έλληνα οδηγό, που κάνει ό,τι µπορεί για να γλιτώσει ο ίδιος λίγο χρόνο, περιφρονώντας τους υπόλοιπους.

ΟΣΟ ΧΈΙΡΟΤΈΡΈΎΟΎΝ οι συνθήκες στους δρόµους µας τόσο µεγαλύτερη γίνεται και η ασυδοσία ορισµένων.

Ετσι στα διόδια γίνονται πλέον κανονικές προσπεράσεις έως τα τελευταία µέτρα, για να πλασαριστούν καλύτερα οι επιτήδειοι, που τους βλέπεις να αλλάζουν απότοµα λωρίδα για να βρεθούν σε µια µικρότερη ουρά.

έιδα έπισησ τη Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ)

στο δεξιό άκρο του αυτοκινητόδροµου να µετατρέπεται από τους πονηρούληδες σε κανονική λωρίδα κυκλοφορίας. Μάλιστα, οι περισσότεροι οδηγοί που τη χρησιµοποιούσαν όχι µόνο δεν κινούνταν προσεκτικά, αλλά ανέπτυσσαν µεγάλη ταχύτητα. Ολα αυτά µπροστά στα περιπολικά της Αστυνοµίας, που ήταν σταθµευµένα σε διάφορα σηµεία του οδικού δικτύου µε αναµµένους φάρους, έµεναν όµως ασυγκίνητα από αυτές τις εγληµατικές συµπεριφορές. Υπολογίζεται ότι δεκάδες συµπολίτες µας χάνουν κάθε χρόνο τη µάχη µε τον θάνατο στην άσφαλτο επειδή δεν έφτασε έγκαιρα στο σηµείο του δυστυχήµατος ένα ασθενοφόρο, εµείς όµως συνεχίζουµε να χρησιµοποιούµε ανενόχλητοι τη ΛΕΑ.

ένα έπισησ συνηθισµένο φαινόµενο είναι τα βιαστικά λεωφορεία, που αναπληρώνουν «επάξια» την απουσία των φορτηγών από το εθνικό δίκτυο τα τριήµερα και τις αργίες. Οι οδηγοί τους παραβιάζουν κατά συρροή τα όρια ταχύτητας και τις διπλές διαχωριστικές γραµµές, ενώ πραγµατοποιούν ριψοκίνδυνες προσπεράσεις σε σηµεία χωρίς ορατότητα, ποντάροντας προφανώς στον όγκο και στη δύναµη των οχηµάτων τους. Οπως δηλαδή συµβαίνει και στη ζούγκλα.