ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Τέχνη πολεµά τη µιζέρια

Ο κόσµος δεν έλεγε να φύγει προχθές το βράδυ από το Μέγαρο Μουσικής, αλλά ούτε να αφήσει να φύγουν η εξαιρετική ορχήστρα της Ακαδηµίας της Αγίας Καικιλίας της Ρώµης και ο µαέστρος της. Τι ήχος, τι πάθος!

Λίγο ζαλισµένητελευταία, δενξέρω πού να πρωτοκλείσω εισιτήρια και τι ναπρωτοπρολάβω! Από τη συναρπαστική όπερα «Μαρία Στουάρντα» από τη Σκάλα του Μιλάνου καιτην έκθεσηµε τα υπέροχα θεατρικά κοστούµιατης Μαρίας Κάλλας, στις ενδιαφέρουσες – και επαναλαµβανόµενες – εκπλήξεις του Εθνικού Θεάτρου.

Και από εκεί, στις παραστάσεις πρωτοποριακού χορού ή στην αναβίωσηµιας θρυλικής συναυλίας του Μότσαρτµε όργανα εποχής στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών. Και έπονται η Κρατική Οπερα της Βιέννης και τα εθνικά ισπανικά µπαλέτα µε τον Νάτσο Ντουάτο και… και… Ορεξη νά ‘χεις (ε, αυτή τουλάχιστον δεν θατην παραχωρήσω στην Τριανδρία) και χρόνο (θα τον βρω πάση θυσία!)…

Λες και η Ελλάδα του2011, η ρεζιλεµένη, µίζερη και µελαγχολική αυτή Ελλάδα («τόση κατάθλιψη δεν την αντέχω κάθε φορά που έρχοµαι», µου έλεγε προχθές φίλη που µένει κυρίως στο εξωτερικό) βρίσκει παρηγοριά στην Τέχνη.

Τα εισιτήρια είναι, ευτυχώς, συνήθως φθηνά – και τα πιο χαµηλού κόστους εξαντλούνται αµέσως. Νεανικές παρέες, ηλικιωµένα ζευγάρια και ψαγµένοι µεσήλικοι ανακατεύονται µέσα στη µαγεία της Τέχνης και νοµίζω πως σκέπτονταιό,τι και εγώ:

«Ευτυχώς που Αυτή υπάρχει ακόµα στη ζωή µας!».