«Πάρ’ το λίγο αριστερά, θα µπατάρει στην τρικυµία»

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, ∆ιαβάστε αυτό: «Σηκώθηκα κι έφυγα απ’ τις πόλεις, πήγα σε ένα χωριό στην Πίνδο. Στις πόλεις κατανάλωνα τη ζωή µου περισσότερο στο να βλεπόµαστε κι όχι στο να κάνω αυτό που θέλω.

Τώρα χρειάζοµαι νηφαλιότητα, ησυχία και γαλήνη. Μου αρέσει να ξαπλώνω στο χώµα και να λέω µια προσευχή». Και παρακάτω: «Μπορεί στα γεράµατά µου να θέλω να ζήσω στα Εξάρχεια. Μου αρέσει αυτή η περιοχή που έχει νεολαία, φασαρίες και µπάχαλο».

Και στις πιο κάτω γραµµές: «∆εν είµαι υπέρ των παιδιών που αρπάζουν µια πέτρα και σπάνε τις βιτρίνες».

Τάδε έφη Σωκράτης Μάλαµας από συνέντευξη που έδωσε σε free press.

Αγαπηµένη µου Φοίβη, µόνον εγώ βλέπω την αποθέωση της αυτοαναίρεσης και της αντίφασης σε λίγες µόνο γραµµές απ’ τον τραγουδοποιό;

Γιατί από τη µία του αρέσει το βουνό και µένει στην επαρχία βρίζοντας την πόλη και από την άλλη µπορεί να επιστρέψει σε αυτήν στα γεράµατα.

Απ’ την άλλη του αρέσει το µπάχαλο και η φασαρία των Εξαρχείων αλλά διαφωνεί µε τη βία…

Μεγάλο παιδί είναι, ας κατασταλάξει κάποτε…

Μετά τιµής, Βλάσης Κασαβέτης < Μη µε φέρνετε στα άκρα, αγαπητέ Βλάση. Μη µε φέρνετε στα άκρα. Γιατί θα σας απειλήσω πως «θα βάλει τα µεταξωτά και θα φυσάει, στα εργοστάσια µπροστά και στα σκουπίδια πλάι, θα µπερδευτεί µε τους εργάτες (ουάου!) και θα πει τον πόνο του στις γάτες»!