∆εν πήραν µαθήµατα…

∆εν είδαµε και πολλές ελληνίδες τραγουδίστριες και «καλλιτέχνιδες» στις συναυλίες της µουσικής µούσας του Αλµοδόβαρ, Λουθ Καζάλ, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ελάχιστες, ούτε στα δάχτυλα του ενός χεριού. Κρίµα γιατί θα µπορούσαν να πάρουν µαθήµατα τέχνης, αν όχι και ζωής εκείνες – αλλά κι εκείνοι – που έχουν βουτηχθεί στα τελευταία χρόνια στη λογιστική κι ανέξοδη (για κείνους) ψυχικά και συναισθηµατικά δήθεν «ερµηνεία» ασµάτων. Θα µάθαιναν πως µπορείς να δίνεις όλη σου την ψυχή στο κοινό και να συνεπαίρνεις ακόµη και µε άγνωστα τραγούδια. Θα µάθαιναν πως η αλήθεια συγκινεί ακόµη το κοινό, όταν του χαρίζεται απλόχερα. Και πως το ακροατήριο την ανταµείβει – σε όλες τις συναυλίες της στο Μέγαρο Μουσικής και στο Ηρώδειο η ταλαιπωρηµένη (δις!) από καρκίνο Λουθ, όνοµα που σηµαίνει Φως, είδε το κοινό να την αποθεώνει. Μέσα στο λευκό µακρύ της φόρεµα, µε τα εκφραστικά χέρια χορεύτριας, και το ακόµη πιο εκφραστικό πρόσωπο, κι ένα σώµα που εκείνο «έλεγε» το τραγούδι και µοιραζόταν συναίσθηµα κι αρετή µε το κοινό, η ισπανίδα κυρία του τραγουδιού και της ερµηνείας, Λουθ, έλαµψε πάλι – κατά τον γράφοντα περισσότερο και από τις προηγούµενες συναυλίες της, ίσως λόγω κι αυτής της δίψας για ζωή που την έκανε να νικήσει ξανά την ασθένεια. Κάποιοι διαφώνησαν µε τα τρία τέσσερα πιο ροκ κοµµάτια της στο τέλος, σε αντίστιξη προς τα αισθαντικά µπολερό του προγράµµατός της «La pasion». Οµως µιάµιση ώρα η «Φωτεινή» του Αλµοδόβαρ (που και «ΤΑ ΝΕΑ» στήριξαν επικοινωνιακά) έδωσε µεγάλα µαθήµατα: ερµηνείας, τέχνης, αλήθειας και, εν τέλει, ζωής.