Το δικαίωµα στην ηλιθιότητα

Είµαστε δέσµιοι των στερεοτύπων, είναι αλήθεια. Αλλά, τουλάχιστον, είµαστε ελεύθεροι να τα κρίνουµε. Να γράφουµε εναντίον τους, να τσαντιζόµαστε, άλλοτε να γελάµε κι άλλοτε να τσακωνόµαστε. Με αφορµή τη διαφήµιση µε τις µπάµιες και τον ρόλο της γυναίκας, άνοιξε κουβέντα στα καλά καθούµενα (λες και το βασικό πρόβληµα της χώρας είναι οι µπάµιες).Μήπως λοιπόν να απαγορευτεί η κακή διαφήµιση που υποτιµά τους αγώνες για τη γυναικεία χειραφέτηση; Μήπως να κάνουµε έναν νόµο (σαν αυτόν που κάνει ο κ. Καστανίδης) για να πολεµήσουµε την «εχθροπάθεια» κατά των µειονοτήτων από συκοφάντες, υβριστές και χλευαστές; Μήπως να ορίσουµε ξεκάθαρα τι είναι προοδευτικό, άρα επιτρέπεται, και τι δεν είναι, άρα το διώκουµε και προσπαθούµε να το εξαλείψουµε;

Και έστω ότι υπάρχει ένα µέτρο που µετράει µε µεγάλη ακρίβεια τι είναι προοδευτικό, τι επιτρέπεται να λέµε, και τι δεν είναι, τι πρέπει να αφανίσουµε δηλαδή από τον δηµόσιο λόγο. Ακόµα και τότε, όταν θα έχουν θριαµβεύσει οι προοδευτικές ιδέες, εγώ, που είµαι κλασικός ηλίθιος, θα µπορώ να εκφράζω δηµοσίως την ηλιθιότητά µου ή δεν πρέπει, η ηλιθιότητα δεν ταιριάζει στις ισορροπηµένες κοινωνίες;

Φρονώ ότι έχω δικαίωµα στην ηλιθιότητα, ότι η κοινωνία µού το παρέχει. Το θέµα της Ελλάδας σήµερα δεν είναι το κυνήγι της χαζής και του χαζού, είναι το κυνήγι όσο ζουν, αγνοώντας την κοινωνία και τους κανόνες της, οι ίδιοι οι κανόνες. Το θέµα δηλαδή δεν είναι τα στερεότυπα, είναι η παιδεία, η υγεία, το κακό κράτος, οι προβληµατικοί πολίτες, η άδικη φορολογία, η έλλειψη προστατευτικού πλέγµατος των αδύναµων οµάδων – κι η διασφάλιση της τήρησης των νόµων. ∆εν είναι λοιπόν ο ρατσιστικός λόγος το πρόβληµα, είναι οι ρατσιστικές πράξεις. Τα υπόλοιπα είναι στερεότυπα.