Εφαγα χαστούκι για ένα ξενύχτι

Eίναι γέννηµα θρέµµα της περιοχής γύρω από το γήπεδο του Αρη.
Κλώτσησε για πρώτη φορά µπάλα στην αλάνα που σήµερα έχει πάρει τη µορφή πάρκου στη διασταύρωση των οδών K. Καραµανλή και Βούλγαρη.
Εκεί είναι ένα από τα σηµεία συνάντησης των οπαδών των Κίτρινων προτού ανηφορίσουν για το «Κλεάνθης Βικελίδης». Υπό κανονικές συνθήκες ο Τάκης Νικολούδης θα είχε παρασυρθεί από το διαχρονικό, κιτρινόµαυρης απόχρωσης, ρεύµα της συνοικίας.

Οµως το «µακεδονικό τανκ» αισθανόταν και δηλώνει ακόµη και τώρα αντιδραστικός. Αλλωστε, µόνο ένας οπαδός του Γηραιού θα έµενε σήµερα στην οδό Ηρακλέους της περιοχής Χαριλάου!

Την αντιδραστική οπτική γωνία του τροφοδότησαν νέα από τα αποδυτήρια του Αρη: «Ακουσα σε µια συζήτηση της παρέας ότι ο Καλτέκης, ο φροντιστής του Αρη, δεν προσέχει ταπαιδιά της γειτονιάς και ότι προσέχει τα παιδιά της περιοχής Αγίας Τριάδας. Τους έδινε καλύτερα παπούτσια. Ηταν κάτι που έµεινε µέσα µουκι έγινε αφορµή για να γίνω Ηρακλειδέας και να πάω στον Ηρακλή», λέει ο Νικολούδης.

Η αιτία ήταν βαθύτερη. «Εκανα την επιλογή ίσως απόπαιδική αντίδραση, ίσωςεπειδή ο Ηρακλής έπαιζε πολλά παιχνίδια στο Χαριλάου. Θα το πω αντιδραστικό, θα το πω κι αντιπαλότητα στους φίλους µου, οι οποίοι ήταν Αρειανοί κι εγώ έγινα Ηρακλειδέας. Πάντα ήµουν έτσι αντιδραστικός».

Τα σηµεία συνάντησης της εποχής ήτανη αλάνατης γειτονιάς καιλίγα τετράγωνα πιο πάνω το γήπεδο της Α.Ε.Χαριλάου – πάρκο σήµερα πίσω από τη σκεπαστή εξέδρα του «Κλεάνθης Βικελίδης».

Πόλος έλξης ήταν ηοµάδα ΜΕΝΤ.«Τη θυµάµαιστη Β’ Εθνικήµε σέντερ µπακ τον Φουντουκίδη».

Στον Ηρακλήτον πήγε ο Χαλιαµπάλιας. «Επαιρνα το αστικό λεωφορείοαπό του Χαριλάου µέχρι την Εκθεση κι από εκεί µε τα πόδια µέσω του νοσοκοµείου ΑΧΕΠΑ έφτανα στο γήπεδο. Πόσες φορέςείδαµε φίδια µέχρι να πάµε στους Χορτατζήδες… Κόβαµε δρόµο µέσα από την Εκθεση. Ηταν ταλαιπωρία».

Από τιςπιο ευχάριστες αναµνήσεις του ήταν η καλήθέα πίσω από τις εστίες του Χαριλάου: «∆εν µπορώ να πω ότι είχα ίνδαλµα κάποιον ποδοσφαιριστή. Πάντως προσπαθούσαµε να παρακολουθούµε τον ∆οµάζο. Ναι, ο ∆οµάζος ήταν ένας από τους παίκτες που θαύµαζα. Καθόµουνµέσα στον κόσµο να δω τον Μίµη. Τον πρόλαβα και συµπαίκτη στην ΑΕΚ». Ο Νικολούδης αισθάνθηκε ότι µπαίνει για τα καλά στον κόσµο του ποδοσφαίρου «όταν ο Καραπατής πουµε προωθούσε στην πρώτη οµάδα µού έδωσε ένα χαστούκι,γιατί έµαθεότι είχα πάει στο “Αριγκάτο”, ένα νυχτερινό µαγαζίτης Θεσσαλονίκης. Ηµουν λίγο τζαναµπέτης. Μου το θυµίζει το περιστατικό. Μου το ανέφερε και πριν από έναν χρόνο, όταν συναντηθήκαµε. ∆ενέγινα απόαυτό ποδοσφαιριστής, αλλά είναι από τα πράγµατα που σε σηµαδεύουν, είναι από τα πράγµατα που τα θυµάσαι σαν µια ωραία ανάµνηση αγάπης».

Το ποδοσφαιρικό στέκιήταν το ζαχαροπλαστείο «Αχίλλειον». «Το πρακτορείο ΠΡΟΠΟ του Κούδα ήταν πιο δίπλα. Τότε οι άνθρωποι ήταν πιο ζεστοί.

Φαινόταν απότην καληµέρα που µας έλεγε ο Κούδας ή “τι κάνετε, παιδιά, πώς είστε”;».

ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ

«Είχα ακούσει ότι ο φροντιστής του Αρη δεν προσέχει τα παιδιά της γειτονιάς και έδινε καλύτερα παπούτσια σε εκείνα που έµεναν στην Αγία Τριάδα.
Και έτσι πήγα στον Ηρακλή. Ηµουν αντιδραστικός από παιδί»

Ο ΠΑΡΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΑΤΑΚΑ

Το χτύπηµα του Νικολούδη στον επιθετικό του ΠΑΟΚ Δηµήτρη Παρίδη προκάλεσε µια ιστορική ατάκα:

«Χάναµε 4-0 και για κακή του τύχη ήρθε πάνω µου.

Επειτα από καιρό βρεθήκαµε στο αεροδρόµιο, άνοιξε το πουκάµισό του ο Μητσάρας και µου λέει «χτυπάς αυτό το υπέροχο κορµί»;».


ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

Η τριετής ενασχόληση µε το µπάσκετ στην εφηβική οµάδα του Ηρακλή δεν τον συγκίνησε.

Οι αναµνήσεις του από το θρυλικό ανοιχτό γήπεδο της ΧΑΝΘ είναι αχνές. «Παρακολουθούσα και άλλα αθλήµατα. Στο ποδόσφαιρο ήµασταν λίγο πιο…

τζαναµπέτηδες».


Απαγορεύεται το δεύτερο πιάτο!

ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΗ αλλά ευπρόσδεκτη επισκέπτρια στηφωτογράφηση ήταν µια παλιά γνώριµη. Ο Τάκης Νικολούδης αγκάλιασε την κυρα-Ανάστα και θυµήθηκε: «Με ξέρει απόµικρό παιδί. Με τη µεγάλη τηνκόρη της ήµασταν συµµαθητές. Οταν τη συναντώ τη ρωτάω “πόσα εγγόνια έχεις;”, “πού να ξέρω παιδί µου”, µου απαντά. “Πάντως, δύο οµάδες κάνουν, ε;”, “Μπορεί και περισσότερο”, µου λέει». Η ενασχόληση µε το ποδόσφαιρο έφερε σε δεύτερη µοίρα τη µελέτη για το σχολείο: «Με δυσκολία περνούσα τιςτάξεις.

Ηµουν µάλλον µέτριοςµαθητής».

∆ύσκολες ήταν και οι ποδοσφαιρικές εξετάσεις: «∆εν θα ξεχάσω ένα µατς στη Βέροια όπου προτιµήθηκε για την ενδεκάδα σε ένα µατς ένα άλλο παιδί αντί για µένα, γιατί ήταν πιο δυνατό από µένα που ήµουν τότε 14 ετών και αδύναµος».

Οι συνθήκες επέβαλλαν να ακολουθούµε αυστηρά το πρόγραµµα και τις συνήθειες των εκτός έδρας αναµετρήσεων: «Σε ένα ταξίδι στην Αθήνα σταµατήσαµε στα Τέµπη και ο Φωτεινός πήρε δεύτερο πιάτο. Ο πρόεδρος, ο Καβακάς, του είπε “και στο σπίτι σου τρως δεύτερο πιάτο;”».


Με µπλέξανε στα «λουλούδια» και ακόµα το πληρώνω

Ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΥ∆ΗΣ ξεφυλλίζει µε υπερηφάνεια το άλµπουµ των «κιτρινόµαυρων» αναµνήσεών του. «Το είπα και παρεξηγήθηκα: Ενας θεσσαλονικιός Ηρακλειδέας έχει δικαίωµα να είναι και µία άλλη οµάδα που λέγεται ΑΕΚ. Ολυµπιακός δεν είµαι, αν και κατέκτησα τρία πρωταθλήµατα κι ένα κύπελλο. Με τιµήσανε και τους τίµησα, και δεν µπορεί να µου τα αφαιρέσει κανείς. Ακόµη και ο ίδιος ο Κόκκαλης, µε τον οποίο έχω µία ανθρώπινη σχέση, µε αποκαλεί ΑΕΚΤΖΉ. Είχαν µία σύσκεψη οιΜυκονιάτες οι Ολυµπιακοί και ήταν παρών ο Κόκκαλης.

Tους είπε “δεν µπορώ να µησαν αναγγείλω ότι εδώ έχουµε έναν φίλο µου που έπαιξε στην οµάδα µας και είναι ΑΕΚΤΖΉς. Είναι ο Τάκης Νικολούδης. Τι να κάνουµε; ∆ικός µας ήταν, αλλά είναι ΑΕΚΤΖΉς”».

∆ίχως να ερωτηθεί, σκαλίζει ζήτηµα από γκρίζο παρελθόν: «Αναφέροµαι σε ένα άσχηµο περιστατικό, τοοποίο δυστυχώς υπάρχει γιατί ίσως το έκανα µεγάλο εγώ. Τα “λουλούδια”. ∆εν έχω πρόβληµα να το συζητήσω. Εµένα κάποιοι άλλοι µε έβαλαν στη λούµπα και όποιος τα ξέρει, τα ξέρει. Οµως, είναι τόσο µικροί οι παράγοντεςτου Ηρακλή.

Τόσο µικροί. Είπαστον Ατµατζίδη “θέλειςνα βγούµε σε ένα κανάλιγια να µιλήσουµε;” και µου απάντησε αρνητικά. Το δικαστήριο µε αθώωσε, αλλά η στάµπα έµεινε. Είναι δικό µου και το κουβαλάω».


∆εν υπάρχει πια αγάπη και ζεστασιά στα γήπεδα

Ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΥ∆ΗΣ δεν έχει χρόνο για τα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας.

Οµως, περνάει από το µικροσκόπιό του καθηµερινά συγκεκριµένες αθλητικές εφηµερίδες.

«Η εξέλιξη έχει αποµακρύνει στο ποδόσφαιρο σήµερα την αγάπη και τη ζεστασιά.

Η εξέλιξη τα έχει αυτά τα στοιχεία. Σε κάνει να είσαι απρόσωπος, να µην αγαπάς».

Απρόσωπο χαρακτηρίζει και τον σηµερινό Ηρακλή.

Μάλλον νιώθει καλύτερα και βιώνει εντονότερα συναισθήµατα ως πρόεδρος του συλλόγου Πέρα.

«Μία µέρα παίζαµε στον Αγιο Αντώνιο – έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Είδαµε τρία άτοµα από την Κωνσταντινούπολη, που έκλαιγαν από τη χαρά τους για τον σύλλογο. Είχαν έρθει εδώ, είδαν τους δικούς τους, ρωτήσανε πού είναι το Πέρα και ήρθαν και µας βρήκαν στον Αγιο Αντώνιο».