Τα δηµοτικά της Οµόνοιας

Η Οµόνοια είχε πάντα τους δικούς της συµβολισµούς. Τα πρώτα µεταπολεµικά χρόνια, που είχαµε έντονη εσωτερική µετανάστευση και ολόκληρα χωριά µεταφέρονταν στην πόλη για λόγους βιοποριστικούς, η Οµόνοια εξελίχθηκε σε µια τροµερή πιάτσα µε δηµοτικά κέντρα (κλαρίνα) όπου παρέλαυναν τα µεγαλύτερα ονόµατα του δηµοτικού τραγουδιού – από τον Γιώργο Παπασιδέρη παλιότερα µέχρι την Τασία Βέρρα στον «Ελατο» πριν από πέντε χρόνια και από τον Γιάννη Βασιλόπουλο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πρόσφατα, µέχρι τον Γιάννη Κωνσταντίνου που επιµένει σήµερα στην «Τρίτη Βάρδια» στου Ζωγράφου – µε γλέντια, καηµό και νοσταλγία για τις γενέτειρες των κατοίκων της πόλης. Από αυτή τη δεξαµενή εξάλλου γεννήθηκε το είδος του λαϊκοδηµοτικού τραγουδιού ενώ τα «ιερά τέρατα» που πέρασαν απ’ τα πατάρια της Οµόνοιας έδωσαν µαθήµατα ερµηνειών, δεξιοτεχνίας και ήθους και πολλές φορές συνεργάστηκαν µε τη φρουρά του λαϊκού τραγουδιού. Από το 2005 και έπειτα όµως τα κέντρα του παρελθόντος άρχισαν να βάζουν λουκέτο και η σκηνή της Οµόνοιας – και όλης της Ελλάδας – άρχισε να χάνει τους «ναούς» της παράδοσης. Ετσι πλάι στο «Χαλκιάς Παλλάς» του Πετρολούκα Χαλκιά, το οποίο βρισκόταν στην Πλατεία Καραϊσκάκη, στον θρυλικό «Ελατο» της Πλατείας Λαυρίου, ιδιοκτησίας κ. Κούρτη, πριν από λίγο καιρό και τα «Μανουσάκια» της οδού Λιοσίων έβαλαν τίτλους τέλους. Ολόκληρη η Οµόνοια έχει πλέον ένα µαγαζί – τα «Αγρίµια» της Πλατείας Βάθη, ιδιοκτησίας του κ. Μπάρµπα. Και µαζί µε τα κέντρα που κλείνουν χάνεται µια ολόκληρη – σηµειολογικά – περίοδος της νεώτερης ιστορίας: η περίοδος της εσωτερικής µετανάστευσης, η εποχή – πριν από τη µικροαστικοποίηση ευρύτερων στρωµάτων – που η τοπικότητα (και όχι ο τοπικισµός) και η προφορική παράδοση σήµαινε ακόµη κάτι.