ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κανένας θρήνος για την αυτοκαταστροφή

Ντύθηκε αστυνοµικός. Το όνειρό του; Κανείς δεν µπορεί να πει µε βεβαιότητα τι θα γίνει όταν µεγαλώσει. Ηταν όµως πασιφανές ότι ο µπόµπιρας το χαιρόταν πολύ που φορούσε την στολή, σουλατσάροντας στους εµπορικούς δρόµους του Χαλανδρίου.

Εκεί τον συνάντησα το µεσηµέρι του περασµένου Σαββάτου. Χαµογελούσε και πουλούσε «αντριλίκι» – έβαζε τα δυνατά του για να υποδυθεί τον ρόλο του. ∆εν το ήξερε, αλλά η µέρα θα εξελισσόταν µαγική. Αστυνοµικοί της οµάδας ∆ΙΑΣ τον εντόπισαν, ενόσω έκαναν περιπολία. Σταµάτησαν δίπλα του. Του πείραξαν το καπέλο. Του έβγαλαν τα γυαλιά ηλίου για να διαβάσουν στο πρόσωπό του πόσο σκληρός είναι και µετά τον ανέβασαν στη µηχανή. Αυτό ήταν ικανοποίηση – ζωγραφισµένη στο πρόσωπο του. Εµειναν µαζί του για περίπου πέντε λεπτά. Ο µικρός έπαιξε µε την ψυχή του. Φαινόταν πως και εκείνοι το ευχαριστήθηκαν. Σαν να το έκαναν µε την καρδιά τους. Θα µπορούσε κανείς να πει πως η τραγωδία στον Ρέντη µάς έκανε πιο ανοιχτούς, πιο ευαίσθητους µε τους αστυνοµικούς. ∆εν θα το έλεγα – η ευαισθησία και ο αυθορµητισµός ήταν τα στοιχεία που τράβηξαν το βλέµµα. Οταν οι αστυνοµικοί της οµάδας ∆ΙΑΣ έφυγαν, τότε ξέσπασαν οι συνειρµικές σκέψεις βάσει των όσων διαβάζουµε τις τελευταίες ηµέρες στις εφηµερίδες και βλέπουµε στις τηλεοράσεις. Η συµφιλίωση µε τα γεγονότα είναι υπόθεση δύσκολη και βασανιστική, όπως και η συνειδητοποίηση της λανθάνουσας συλλογικής εικόνας για την Αστυνοµία – ή έστω για άντρες της Αστυνοµίας. Οµως, για µία ακόµη φορά στην Ελλάδα δεν ισχύει το αυτονόητο, ούτε επικρατεί η λογική. Η άναρχη σκέψη, οι αβασάνιστες αποφάσεις, οι άχαρες ενέργειες – όπως ήταν αυτή της διεξαγωγής καρναβαλιού στον Ρέντη – καταδεικνύουν πως η χώρα µας κινείται ανέλπιδα προς την (αυτο)καταστροφή. Εκεί ο θρήνος είναι περιττός.