ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Φανατικές ακρότητες

Αν κάτι προβληµατίζει µετά τα γεγονότα που σηµάδεψαν τη µαταιωθείσα εκδήλωση του Κώστα Γαβρά σίγουρα δεν αφορά το εάν ήταν ή δεν ήταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όσοι αποδοκίµασαν τον Θόδωρο Πάγκαλο. Οι σκηνές που διαδραµατίστηκαν στο Ελληνικό Σπίτι του Παρισιού οδηγούν σε δύο αδιαµφισβήτητες παραδοχές: κανείς δεν µπορεί να απαγορεύσει την εκδήλωση δηµόσιας διαµαρτυρίας στους πολίτες και από την άλλη κανείς δεν µπορεί να εµποδίσει ένα πολιτικό πρόσωπο να πηγαίνει και να µιλάει όπου θέλει. Αλλωστε όσοι ασχολούνται µε την πολιτική οφείλουν να γνωρίζουν ότι η δηµόσια έκθεση συνεπάγεται και χειροκροτήµατα και σφαλιάρες…

Ο προβληµατισµός συνδέεται εν προκειµένω µε την υπερβολή, τις ακρότητες και τον φανατισµό. Ενας από τους διαµαρτυρόµενους νεαρούς αποκάλεσε τον Θόδωρο Πάγκαλο «δολοφόνο». Αλήθεια, γνωρίζει κάτι περισσότερο από όλους εµάς για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης; Αν ναι, οφείλει άµεσα να το καταγγείλει, αν όχι οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του και να σωπάσει. Πριν από µερικές ηµέρες εξαγριωµένοι πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του Ακη Τσοχατζόπουλου φωνάζοντας υπό βροχή το σύνθηµα «κλέφτη», «κλέφτη». Ο πρώην υπουργός βρίσκεται στο µάτι του κυκλώνα. Κι ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος γι’ αυτό αφού προκάλεσε µε τον τρόπο ζωής του την κοινωνία. Αν όλοι αυτοί λοιπόν που συνθηµατολογούσαν έξω από το σπίτι του έχουν στοιχεία και αποδείξεις ας τα στείλουν στον εισαγγελέα. Αλλιώς, ας περιµένουν µέχρι η ∆ικαιοσύνη να βγάλει την ετυµηγορία της. Μεθαύριο, οι ίδιοι ή και άλλοι πολίτες έχουν κλείσει ραντεβού για να διαδηλώσουν έξω από το σπίτι πρώην πρωθυπουργού. Την επόµενη εβδοµάδα θα πάνε αλλού… Πριν από δύο µήνες κάποιοι έκριναν σκόπιµο να επιτεθούν και να τραυµατίσουν τον πρώην υπουργό της Νέας ∆ηµοκρατίας Κ. Χατζηδάκη επειδή βρέθηκε στις παρυφές µίας πορείας. Την περασµένη εβδοµάδα κάποιοι άλλοι οραµατίστηκαν πως η Πλατεία Συντάγµατος θα µπορούσε να γίνει Πλατεία Ταχρίρ. Πριν από περίπου έναν χρόνο ορισµένοι επιχείρησαν να εισβάλουν µέσα στη Βουλή…

Μ’ αυτά και µ’ αυτά αναρωτιέµαι: γιατί τόσα χρόνια µεγαλώνουµε µε τη ρήση ότι ο νόµος όλων είναι η ελευθερία, η οποία τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου;