Τους έλεγα: «Ηρακλής ή σταµατάω»!

Ηταν έξι χρονών… Μαζί µε την οικογένειά του επέστρεψαν ως παλιννοστούντες από το Καζαχστάν της τότε Σοβιετικής Ενωσης στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Σε µια συνοικία προσφύγων, στους πρόποδες του Κέδρινου Λόφου.

Προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Τις Σαράντα Εκκλησιές. Η γειτονιά του είχε χαµηλά σπίτια.

Καλντερίµια στις απότοµες ανηφοριές και κατηφοριές,αλλά και αλάνες µε χώµα και πέτρες. Ηταν περικυκλωµένη από το δάσος του Σέιχ Σου καιαπό ‘κεί πάνω αγνάντευε τα καράβια στη θάλασσα, στον κόλπο του Θερµαϊκού. Το σηµαντικότερο όµως πράγµα στη γειτονιά του δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Ηταν το γήπεδο του Ηρακλήστους Χορτατζήδες. Το γήπεδο στην άκρη της συνοικίας. Με χώµα στον αγωνιστικό χώρο, ένα σπιτάκι στην άκρη του όπουζούσε ο φροντιστήςτου Ηρακλή και «δεύτερος πατέρας»του, όπως τον αποκαλεί ο ίδιος, ο Οδυσσέας Τσιτάνας, και αντί για κερκίδες είχε έναανάχωµα όπου καθόταν ο κόσµος και παρακολουθούσε τους αγώνες. Αυτή ήταν η γειτονιά του Σάββα Κωφίδη. Ενός από τους µεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που έχει αναδείξει στην ιστορία της η οµάδα του Ηρακλή. Ενός ανθρώπου που µεταγράφηκε µε βαριά καρδιά(!) στον Ολυµπιακό το 1988 και από την πρώτη στιγµή που πάτησετο πόδι του στον Πειραιά, το µυαλό του ήταν στο πώς θα γύριζε πίσω.

Στη Θεσσαλονίκη και τη γειτονιά του. Στο σπιτάκι του Οδυσσέα Τσιτάνα, ανάµεσα σε µπάλες, φανέλες και ποδοσφαιρικά παπούτσια. Ετσι θυµάται τα παιδικά του χρόνια στη γειτονιά ο Σάββας Κωφίδης.

Η ιστορία του στον Ηρακλή ξεκίνησε σαν κινηµατογραφική ταινία. Μαυριδερός και µικροκαµωµένος, πήγαινε κάθε µέρα στο γήπεδο των Χορτατζήδων, από τα έξι του, και παρακολουθούσε την οµάδα του Γηραιού να προπονείται. Οποτε κάποια µπάλα ξέφευγε από τον αγωνιστικό χώρο, έτρεχε και τηµάζευε. Ολη την ηµέρα ζούσε µε την προσµονή ότι κάποια µπάλα θα ξέφευγε στη διάρκεια της προπόνησης για να την κλωτσήσει µε τα ποδαράκια του και πάλι στον αγωνιστικό χώρο.

«Μια µέρα, ο Ελισαίος Τσιτάνας, ο φροντιστής της οµάδας, που τον φωνάζαµε όµως Οδυσσέα, µε φώναξε να πάω κοντά του», θυµάται ο Σάββας Κωφίδης. «“Μικρέ, τι οµάδα είσαι;” µε ρώτησε. Εµένα λειτούργησε τοένστικτο της… επιβίωσης και του είπα ότι είµαι Ηρακλής. “Ελα”, µου λέει, “αφού είσαι ΠΑΟΚΤΣΉς, γιατί λες ψέµατα; Αφού είσαι µαυριδερός”. Εγώ επέµεινα ότι είµαι Ηρακλής και εκείνος πήρε µια µπάλα και µου την έδωσε. Ηταν µεγαλύτερη από µένα.“Παίξε”, µου είπε. “Και κάθε µέρα να έρχεσαι να σου δίνω µια µπάλανα παίζεις”». Από τότε η γειτονιά του Σάββα Κωφίδη έγινε το γήπεδο των Χορτατζήδων. Το σπιτάκι του φροντιστή ήταν οκόσµος ολόκληρος.«Αυτό που ζούσα δεν περιγράφεται. Αν κάποιος µε έπαιρνε απόεκεί, αν µου απαγόρευενα πηγαίνω, πίστευα ότιδεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχω», θυµάται ο βετεράνοςποδοσφαιριστής του Ηρακλή και συνεχίζει: «Πήγαινα πρωί πρωί, πριν αρχίσει η προπόνηση, και βοηθούσα τον Οδυσσέα να ετοιµάσει τα ρούχα και τα παπούτσια των ποδοσφαιριστών».

Η ΑΠΟΦΑΣΗ
«∆ούλευα τα καλοκαίρια στο ξυλουργείο του πατέρα µου. Οταν έγινα 13 χρονών, πήγα στη βιοτεχνία του Περτσινίδη, προέδρου του Ηρακλή. Με αγαπούσε πολύ, αλλά παρ’όλα αυτά κάποια στιγµή µου ζήτησε να φύγω δανεικός απότην οµάδα γιανα δυναµώσω και να πάρω παιχνίδια. “∆εν φεύγω”, του είπα. “Θα παίξω στον Ηρακλή ή θα σταµατήσω το ποδόσφαιρο”».

ΠΑΟΚΤΣΗΣ…

«Μια µέρα ο φροντιστής µε ρώτησε: “Μικρέ, τι οµάδα είσαι;”. “Ηρακλής”, απαντάω. “Ελα”, µου λέει, “αφού είσαι ΠΑΟΚτσής, γιατί λες ψέµατα; Αφού είσαι µαυριδερός”. Εγώ επέµενα και τελικά κέρδισα το δικαίωµα να παίζω µε µια µπάλα της οµάδας την ώρα της προπόνησης»

Ηρθε το χρήµα, χάσαµε το παιχνίδι

Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΩΦΙ∆ΗΣ συνεχίζει να επισκέπτεται τη γειτονιά όπουµεγάλωσε. Εκεί άλλωστε δόθηκε καιτο ραντεβού µας.Ηταν µιαµελαγχολική ηµέραµε ψιλοβρόχι και κρύο. Ο Σάββας περπατούσε στον πλαστικόπλέον χλοοτάπητα του γηπέδου των Χορτατζήδων και κοίταζε προς το µέρος που κάποτε βρισκόταν το σπιτάκι του Τσιτάνα. «Εγώ ζήτησα να γίνει πλαστικός ο χλοοτάπητας», λέει προχωρώντας στο κέντρο του γηπέδου και συνεχίζει:«Νιώθω µια πικρή νοσταλγία όταν έρχοµαι εδώ. Ολη αυτή η εξέλιξη και η ανάπτυξη είναι θετικές, έχειχαθεί όµωςο ροµαντισµός που υπήρχε τότε. Αισθανόµασταν διαφορετικά το ποδόσφαιρο. Θα µπορούσε να υπάρξει εξέλιξη, αλλάνα µη χαθεί ο ροµαντισµός.

Να µηχαθεί το παιχνίδι. Να αναπτυχθεί για τους νέους µια φιλοσοφία, ότι ναι µεντο ποδόσφαιρο είναι επαγγελµατικό και έχει χρήµατα και δόξα, όµως το πρώτο από όλα είναι να κατανοήσεις και να ευχαριστηθείς το παιχνίδι».


Ζητούνται ταλέντο και χρόνος

«ΟΙ ΑΛΑΝΕΣ λείπουν από τα παιδιά», λέει οΣάββας Κωφίδης και συνεχίζει: «Υπάρχουν τεράστιες διαφορές από τότε πουήµουν εγώ παιδί µετο σήµερα. ∆εν είναι µόνο θέµα χρόνου στις γειτονιές αλλά και χρόνου στον τρόπο ζωής των παιδιών.

Εµείς πηγαίναµε στο σχολείο και µετά δεν είχαµε τόσο πολλά µαθήµατα.Το µεγαλύτερο µέρος της µέρας παίζαµε στις αλάνες.

Ποδόσφαιρο, κυνηγητό, τσιλίκα τσουµάκα και άλλα παιχνίδια. Αυτά βοηθούσαν στην ανάπτυξη των παιδιών και τη συναρµογή, όπως λέµε όσοι ασχολούµαστε µε τηνανάπτυξη του ποδοσφαίρου στα παιδιά. Εµείς παίζαµε κάθε µέρα δύο καιτρεις ώρες ποδόσφαιρο. Τώρα τα παιδιά παίζουν µία µε δύο ώρες την εβδοµάδα. ∆εν µπορούν να αναπτύξουν δεξιότητες µε την µπάλα σε τόσο λίγο χρόνο. Για τον λόγο αυτόν στη σύγχρονη προπονητική µικρών παιδιών επιβάλλεται στο τέλος της κάθεπροπόνησης να αφήνεις τα παιδιά µέσα στο γήπεδο να κάνουν ό,τι θέλουν µε την µπάλα, σαν να ήταν στην αλάνα».


Με στενοχωρούν οι άνθρωποι, όχι η οµάδα

«ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙ η ιστορία του Ηρακλή», εκµυστηρεύτηκε ο ΣάββαςΚωφίδης αναφερόµενος στη διαµάχη που έχει µε την ΠΑΕ για τα χρήµατα που του οφείλονται από το διάστηµα που ήταν προπονητής. «Ο Ηρακλής είναι κάτι έξω από τα άτοµα. Είναι πάνω από τα άτοµα. Ο Ηρακλής ως έννοια δεν µπορεί να µε πληγώσει ή ναµε στενοχωρήσει. Μεστενοχωρούν όµως οι άνθρωποι. Ολοι µιλάνε για την ιδέα του Ηρακλή, όµως αν αυτήη ιδέα εκφράζεταιαπό ανθρώπους πουαδικούν άλλους ανθρώπους, δεν µπορούµε να λέµε ότι η οµάδα είναιπάνω από όλα.

Ο Ηρακλής είναι οµάδα που είχε ροµαντισµό και ευγένεια. Είχε ήπιους φιλάθλους και αυτό µε γοήτευε πάντοτε. Είναι λυπηρό να έρχονται κάποιοι άνθρωποι και να αλλάζουν το προφίλ της οµάδας. Το πρόβληµα πουέχω εγώ µε τον Ηρακλή έχεινα κάνειµε το ότι ο Ηρακλής αδικεί έναν άνθρωπο, οοποίος υπήρξε όχιµόνο αθλητής αλλά καιγέννηµα -θρέµµα του συλλόγου και που δεν µπορεί να αγαπάειτην οµάδα λιγότερο από αυτούς που ηγούνται αυτή τη στιγµή.

Ο κόσµος δεν µπορεί να επικροτεί αυτήτη συµπεριφορά. Εµένα µου είπαντηλεφωνικάότι σταµατάω. Από εκεί και πέρα υπήρχε µια υποχρέωση. Καιγια έναν χρόνο τους παρακαλούσα να έρθουνκαι να λύσουµε το συµβόλαιό µου. Ξέρετε τιµου έλεγαν; “Πήγαινε στα δικαστήρια”. ∆εν ζητάω τα χρήµατα που µου οφείλονται ως αντικείµενο, αλλά ως ένδειξη σεβασµού απέναντι σε έναν άνθρωπο και εργαζόµενο».