∆εν γίνεται θέατρο δίχως τη χορηγία των φορολογουµένων;

Μήπως κάποτε – ειδικά σε περιόδους γενικότερης κρίσης – πρέπει να βλέπουµε τα πράγµατα πιο ψυχρά, ακόµη και στον νευραλγικό τοµέα του εκ-Πολιτισµού (πόσω µάλλον στον τοµέα εκείνων που χρόοοοονια σχεδόν σκανδαλωδώς έχουν ευνοηθεί και ερανισθεί κρατικώς);

Μήπως η απαίτηση «να µου δώσει το υπουργείο εκΠολιτισµού θέατρο και να µου το πληρώνει» ακούγεται παράλογη σε τέτοιες εποχές (πόσω µάλλον σε εκείνους που χρόοοοονια στηρίζονταν στη στήριξη του ιδίου υπουργείου και κρατικών οργανισµών);

Βγήκαν µε – εντυπωσιακή! – καθυστέρηση σωµατεία «µαχητικά» και «κόντρα στον καπιταλισµό» και ενώσεις και θεατράνθρωποι µεµονωµένοι να στηρίξουν τον Σπύρο Ευαγγελάτο που αναγκάζεται λόγω υπέρογκου ενοικίου και κρίσης να κλείσει το Αµφι-Θέατρο και να ψέξουν το κράτος που δεν τον χορηγεί – ανεξαρτήτως επιλογών, ανεξαρτήτως προσόδων…

Εφτασε και το θέµα στη Βουλκή, µε επερώτηση, έφτασε και στο ∆ηµοτικό Συµβούλιο της Αθήνας, σε µια προσπάθεια να κερδηθούν από κάποιους που έχουν περιπέσει σε αναξιοπιστία οι εντυπώσειθς, ότι δήθεν νοιάζονται για τον εκ–Πολιτισµό (που τόσα χρόνια τον είχαν αφήσει στη µοί ρα του…). Λυπηρό να κλείνει ένα θέατρο – θεσµός ιστορικό. Ας θυµηθούµε όµως πόοοοσα χρόνια εισέπραττε επιχορηγήσεις θεατρικές και ό,τι δεν έπαιρνε από εκεί, το εισέπραττε µε συµµετοχές στο Φεστιβάλ ή µε περιοδείες επιχορηγούµενες από το ίδιο ή και άλλα υπουργεία.

Οχι ότι δεν είναι καλό καγαθό – θεατρικώς – το Αµφι-Θέατρο. Αλλά µήπως το ζήτηµα στο θέατρο και την τέχνη γενικότερα δεν είναι η στήριξη µε χρήµατα του φορολογούµενου – και δοκιµαζόµενου πλέον – πολίτη, από τον κρατικό δηλαδή κορβανά;

Μήπως, όπως συµβαίνει ολούθε στην υφήλιο, θα έπρεπε και οι κακοσυνηθισµένοι στην (αναγκαστική…) χορηγία του ελληνικού λαού θεατράνθρωποί µας να βγουν στην πιάτσα, δίχως κρατική οικονοµική στήριξη, να δούνε πόσα απίδια ακριβώς πιάνει ο σάκος; Να δοκιµασθούν µε τα εισιτήριά τους. Και µε τις αντίστοιχες επιλογές τους, που τους τις πλήρωνε ο φορολογούµενος αδρά χρόονια τώρα.

Ισως τότε δούµε και την αξία (και την ευελιξία) του καθενός…