ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Οταν ο γίγας ενωθεί και ο δράκος ξυπνήσει…»

«Ο µέσος Ελληνας δεν είναι χειρότερος από τον µέσο Γερµανό, απλώς ο δεύτερος αναγκάζεται να φέρεται καλύτερα γιατί ελέγχεται», µου έλεγε χθες φίλος γιατρός που έχει σπουδάσει στη Γερµανία την ίδια µέρα που ο γερµανικός Τύπος έφτιαχνε και πάλι παγερό κλίµα για την Ελλάδα και ο έλληνας πρωθυπουργός πήγαινε να ζητήσει «χάρη» από τη φράου Μέρκελ. Είπα κι εγώ στον φίλο για τις εντυπώσεις µου από τους Γερµανούς όσο εργαζόµουν στο αεροδρόµιο στα φοιτητικά µου χρόνια. Θυµήθηκα που τους «ψηφίζαµε» µεταξύ µας ως τους χειρότερους τουρίστες: δεν υπήρχαν πιο κακότροποι, σνοµπ, περιφρονητικοί… Ετσι, δεν µε εξέπληξε όπως τους περιέγραψε (µικροπρεπείς, κακεντρεχείς και βρωµιάρηδες) στο πρόσφατο βιβλίο της «Τα γερµανικά κρεβάτια» µια πολωνέζα καθαρίστρια.

Η απρογραµµάτιστη εκδροµή στα Καλάβρυτα ήρθε αυτή την ευαίσθητη στιγµή στη σχέση µου µε τη χώρα του Γκαίτε, του Μπραµς, αλλά και του Χίτλερ. Καθόµασταν ώρα πολλή αµίλητοι και κοιτούσαµε στα µάτια τα δεκαπεντάχρονα παιδιά, που η φωτογραφία τους ήταν κρεµασµένη στον τεράστιο τοίχο του Μουσείου, µέσα στις εκατοντάδες άλλες εκτελεσθέντων από τους Γερµανούς. Ισως να έχουν δίκιο όσοι λένε πως ό,τι δεν κατάφερε η Γερµανία τον εικοστό αιώνα µε δύο παγκόσµιους πολέµους (να κατακτήσει την Ευρώπη) το πέτυχε τον εικοστό πρώτο µέσω της οικονοµίας. Προσεύχοµαι µόνο να µην επαληθευθούν οι Κασσάνδρες που προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια για τα όσα θα συµβούν «όταν ο γίγας ενωθεί και ο δράκος ξυπνήσει…».