Οι παγίδες της απόσυρσης

Εστω και αργα αντιλήφθηκε τελικά η κυβέρνηση το λάθος της και επανέφερε – και µάλιστα βελτιωµένο –το µέτρο της απόσυρσης. Ενα µέτρο το οποίο κρύβει αρκετέςπαγίδες για ορισµένους αγοραστές αυτοκινήτων, ενώ κάποιοι άλλοι θα ήθελαν να έχει πιο έντονη οικολογική διάσταση.

Ενας ορατός κίνδυνοςείναι να προσπαθήσουµε να εκµεταλλευτούµε στο έπακρο τα οικονοµικά κίνητρα που συνδέονται µε την απόσυρση και να στραφούµε προς µεγαλύτερα µοντέλα από εκείνα τα οποία χρειαζόµαστε.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ κερδίζουµε έτσι ένα µεγαλύτερο ποσό κατά την αγορά του καινούργιου Ι.Χ.

µας, υπάρχει όµως η πιθανότητα να φορτωθούµε ένα µοντέλο µε πιο ακριβό κόστος χρήσης και συντήρησης. Με άλλα λόγια, το κέρδος µας θα έχει εξανεµιστεί σε λίγους µήνες ή σεέναν χρόνο και από εκεί και µετά θα πληρώνουµε περισσότερα χρήµατα, ενώ έχουµε αποκτήσει εκτός των άλλων ένα Ι.Χ. που θα πουληθεί δυσκολότερα στο µέλλον. Η απόσυρση δεν πρέπει λοιπόν ναµας αποπροσανατολίσει ούτε να µας οδηγήσει σε υπερχρέωση µόνο και µόνο για να προλάβουµε την ηµεροµηνία λήξης τηςστις 20 ∆εκεµβρίου του 2011.

καποιοι ΔΙΑΤΕΙΝΟΝΤΑΙ επίσης ότι η στροφή προς µοντέλα µεγαλοµεσαίου κυβισµού έρχεται σε αντίθεση µε τον οικολογικό χαρακτήραπου πρέπει να έχει η απόσυρση και θα ήθελαν να υπήρχε ένα πάγιο ποσό ως κρατική αποζηµίωση, ανεξάρτητα από τον τύπο του καινούργιου αυτοκινήτου.

Αναµφίβολα πρόκειταιγια µια λογική πρόταση, ξεχνούν όµως ότι ένας από τους λόγους εφαρµογής του µέτρου– ίσως ο σηµαντικότερος – ήταν η βελτίωση των δηµοσιονοµικών εσόδων. Και αυτή µπορεί να έρθει µόνο µέσα από την είσπραξη του τέλους ταξινόµησης στις µεγαλοµεσαίες κατηγορίες, έστω καιαν είναι κουτσουρεµένο κατά 50%.