ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οχι άλλες κολακείες

Οι έλληνες πολιτικοί έχουν (και πάντα είχαν) µια στάνταρ συµπεριφορά. Είτε µιλάµε για τις πιο χαρισµατικές και γενναιόδωρες προσωπικότητες είτε για τους πιο ελεεινούς πολιτικάντηδες, υπάρχουν κάποια όρια τα οποία δεν ξεπερνούν ποτέ. Αυτό φυσικά δεν συµβαίνει τυχαία. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται την ψήφο του ελληνικού λαού για να πετύχουν. Και γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Νεοέλληνας ψοφάει για κοινοτοπία, για κατ’ επίφαση «αιχµηρά» σχόλια τα οποία στην πραγµατικότητα είναι ό,τι πιο ανώδυνο µπορεί να παραγάγει ο ανθρώπινος νους.

Βεβαίως, πάντα κάποιοι «τα έχωναν». Ο µεγάλος Ανδρέας Παπανδρέου. Ο αγαπηµένος Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Η «Κόκκινη» (τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον) Λιάνα Κανέλλη. Αρκετοί «µακεδονοµάχοι» πολιτικοί. Ολοι αυτοί όµως φρόντιζαν οι επιθέσεις τους – όσο σφοδρότατες και αν ήταν – να γίνονται για πολύ συγκεκριµένους σκοπούς, έχοντας πάντα πολύ συγκεκριµένους αποδέκτες.

Ο Θόδωρος Πάγκαλος αποτελεί µια ξεχωριστή και απολύτως µοναδική περίπτωση για τα ελληνικά δεδοµένα. Και αυτός «τα έχωνε». Στον Αβραµόπουλο, στους Τούρκους, στο ΚΚΕ. Τους τελευταίους µήνες όµως, µε µια συνεχή αλυσίδα αφοριστικών σχολίων, έχει κατορθώσει να ανοίξει µέτωπο µε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης. Από µια άποψη, η αντιπαράθεση αυτή προκαλεί απορίες. Κάποιες από τις πολυσυζητηµένες τοποθετήσεις του Πάγκαλου είναι απολύτως αληθείς. Οντως, π.χ., οι αγωνιστές του 1821 ήταν παντελώς αµόρφωτοι και αγράµµατοι – αυτός άλλωστε ήταν κι ένας από τους λόγους που η Ελληνική Επανάσταση εντυπωσίασε και κέρδισε τη συµπάθεια της ευρωπαϊκής κοινής γνώµης. Ακόµα όµως και οι δηλώσεις του που συνοδεύονται από ακραίους χαρακτηρισµούς ή ισοπεδωτικές λογικές διαθέτουν γερές δόσεις αλήθειας.

Ασφαλώς και οι δηµόσιοι υπάλληλοι δεν είναι «κοπρίτες». Ορισµένοι αργόµισθοι, κρατικοδίαιτοι («κοµµατόσκυλα») τους οποίους και φωτογραφίζει ο Πάγκαλος, µπορούν άνετα να χαρακτηριστούν έτσι – έστω εν βρασµώ ψυχής. Ασφαλώς και δεν «τα φάγαµε µαζί». Οχι όλοι µας, αλλά ο Πάγκαλος δεν απευθύνεται στο σύνολο του λαού. Απευθύνεται σε πολύ συγκεκριµένο κοµµάτι του – αρκετά πολυπληθές, γνωστό τοις πάσι – που πράγµατι επωφελήθηκε τα µέγιστα από τον χορό ασυδοσίας και ρεµούλας τον οποίο σέρνει η Πολιτεία χρόνια τώρα.

Ενα άλλο µεγάλο ερώτηµα είναι και το εξής: Γιατί κάνειο Θεόδωρος Πάγκαλος όλες αυτές τις κινήσεις; Ποιος ο λόγος για έναν πολύπειρο και ευφυέστατο πολιτικό να προκαλεί ασύστολα σε µια εποχή πολύ παράξενη και επικίνδυνη, όπου η βία αποθεώνεται σε µόνιµη βάση και όπου οι πολιτικοί είναι στην µπούκα περισσότερο από ποτέ;

Κάποιοι έχουν πει πως θέλει να αποπροσανατολίσει τον κόσµο και να τον κάνει να ξεχάσει τα πραγµατικά προβλήµατα. Μάλλον αφελής θεωρία. ∆εν νοµίζω πως µια κυβέρνηση που βάλλεται από παντού θα αποκόµιζε όφελος µε το να βάζει τον νούµερο δύο της (θεωρητικά τουλάχιστον) να µπινελικώνει τον κοσµάκη.

Αλλοι λένε πως θέλει απλώς να προκαλέσει. Μου φαίνεται όµως απίθανο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να την είδεSex Pistols στα γεράµατά του.

Ο ίδιος ο Πάγκαλος υποστηρίζει πως εκφράζεται µε αυτόν τον τρόπο για να «ταρακουνήσει» την κοινή γνώµη. Αυτό ίσως και να έχει βάση, αλλά ο υπερβολικόςτρόπος µε τον οποίο το κάνει αναγκάζει τον κόσµο να κοιτάει το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι.

Οι δηλώσεις του Πάγκαλου µπορεί να εντυπωσιάζουν, δεν θα περάσουν όµως στην Ιστορία όπως έγινε π.χ. µε το «∆υστυχώς επτωχεύσαµεν» ή το «Ανήκοµεν εις την ∆ύσιν». Ο ίδιος όµως – κατά την ταπεινή µου άποψη – θα το κάνει. Καθώς επιχείρησε κάτι που κανείς δεν τόλµησε ποτέ στην νεοελληνική Ιστορία: να γίνει ο πρώτος – mainstream – πολιτικός που επιτέθηκε στα ίσια στον λαό! Αµφιβάλλω αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσµο όπου να ακούγεται τόσο συχνά τούτη η λέξη:

«λαός». Πρόκειται για λέξη ιερή, για έννοια που αποθεώνεται από όλους τους πολιτικούς χώρους. Ο Ανδρέας έλεγε: «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία». Το ΚΚΕ µιλάει για «λαοκρατία». Ο Καρατζαφέρης έφτασε στο σηµείο να ονοµάσει το ίδιο του το κόµµα «ΛΑΟΣ»! Από συστάσεως ελληνικού κράτους οι πολιτικοί υµνούν χωρίς σταµατηµό τον «κυρίαρχο λαό», πείθοντάς τον πως αυτός δεν ευθύνεται για τίποτα, πως έχει το αλάθητο του Πάπα και πως θα είναι πάντα στο απυρόβλητο γιατί οι ίδιοι θα τον προστατέψουν από τους «άλλους». Πολλά από τα κακά αυτού του τόπου ξεκίνησαν από αυτή τη συνεχή θεοποίηση του λαού του. Και σήµερα, ξαφνικά, βγαίνει ένας πολιτικός που επιχειρεί να τον προσγειώσει, έστω και ανώµαλα. Αυτόν τον υπέροχο και παντοδύναµο λαό.

Οσο και αν κάποιες φορές έχω διαφωνήσει µε τις θέσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου, µόνο γι’ αυτό τον λόγο τον γουστάρω…

Από συστάσεως ελληνικού κράτους οι πολιτικοί υµνούν χωρίς σταµατηµό τον «κυρίαρχο λαό», πείθοντάς τον πως αυτός δεν ευθύνεται για τίποτα, πως έχει το αλάθητο του Πάπα

Ο Θανάσης Χειµωνάς είναι συγγραφέας