ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το περουκίνι του προέδρου

Παρακολουθώντας τα τελευταία διαγγέλµατα του Χόσνι Μουµπάρακ, µου φαινόταν σαν να έβλεπα τον Λευτέρη Πανταζή στο «Just the 2 of us». Μα ήταν εικόνα ογδοντάρη αυτή, µε το τσιτωµένο µάγουλο και το µαλλί κοράκου χρώµα; ∆εν ξέρω αν σε αυτό βοηθούσαν τα φαλάφελ ή τα σοφά φωτισµένα πλάνα της αιγυπτιακής τηλεόρασης, η όψη του πάντως µε σκανδάλισε πιο πολύ κι από τους ενισχυµένους πάτους στα παπούτσια του Σαρκοζί ή τις ραφές από τα εµφυτεύµατα µαλλιών στους κροτάφους του Μπερλουσκόνι. Αυτοί τουλάχιστον, και να θέλουν, δεν µπορούν να κρυφτούν από τα ευρωπαϊκά media, ενώ ο εκπεπτωκώς όπως άλλωστε και ο Καντάφι έχουν εξασφαλισµένη την εχεµύθεια των δικών τους.

Θα καλλιεργούσα για πολύ τη νοσηρή περιέργειά µου για τη σχέση ανδρών (επιφανών) µε την εικόνα τους, αν δεν έπεφτε το µάτι µου σε ένα απόσπασµα από το βιβλίο του αντικαθεστωτικού Αλάα Αλ-Ασουάνι «Σικάγο» που διάβαζα αυτές τις ηµέρες παράλληλα µε τα γεγονότα: «Για τα βαµµένα κατάµαυρα µαλλιά του (Μουµπάρακ) υπήρχε η φηµολογία ότι δεν αποτελούσαν παρά – όλα ή ένα µέρος τους – µια από τις καλύτερες περούκες στον κόσµο. Το δέρµα του προσώπου του είχε ξεφτίσει από τις αποφλοιώσεις, τα τριψίµατα και τις κρέµες για την απόκτηση νεανικής όψης. Το πρόσωπό του ήταν σκεπασµένο µε στρώµατα από λεπτό µέικαπ» κ.λπ. κ.λπ… Ως γυναίκα και ως άνθρωπος είµαι σε θέση να γνωρίζω ότι η πιο βαρετή ώρα της ηµέρας είναι το βραδινό ντεµακιγιάζ, λίγο πριν από την κατάκλιση. Παιδιά, χαρά στο κουράγιο σας…