Να περπατάς αναντρανιστά

Αν ένας άνθρωπος που αισθάνεται να αδικείται σ’ ένα πολύ σοβαρό προσωπικό του πρόβληµα και ο οποίος δεν θα ερχόταν σε επαφή µαζί σας και είναι κάτοικος Κοζάνης, Ιωαννίνων, Ιεράπετρας, Χίου ή Γαύδου, τι θα του λέγατε;

Χ.Κ.: Κατ’ αρχάς θα ήθελα να προσθέσω ότι αν εξακολουθούµε να πιστεύουµε ότι υπάρχουν όρια ανάµεσα στην τέχνη και την πολιτική θα ήταν καλό να θεωρήσουµε ότι κανένα σχετικό όριο δεν πρέπει να υπάρχει. Μια πολιτική άτεχνη θα αποδεικνυόταν απροσδόκητα µια πολιτική άχρηστη. Για µερικούς πολιτικούς ξέρετε ποιες είναι οι δηµιουργικότερες στιγµές τους, οι πιο εµπνευσµένες; ∆εν είναι όταν διαβάζουν ένα εξαιρετικό πολιτικό κείµενο, αλλά όταν διαβάζουν ένα εξαιρετικό ποίηµα. Ολες οι απίστευτες δυνάµεις της ανθρώπινης φύσης και της ανθρώπινης ευαισθησίας ελευθερώνονται µέσα στο ποίηµα. Με ρωτάτε τώρα τι θα έλεγα σε έναν άνθρωπο που αισθάνεται πως αδικείται. Κάθε άνθρωπος είναι µια µοναδικότητα ώστε να είναι εξαιρετικά δύσκολο να του πεις ή να του υποδείξεις οτιδήποτε. Ισως να διάλεγα να του πω κάτι που είχα ακούσει όταν ήµουν µικρός να το λέει ο Βάσος Λυσσαρίδης και µε είχε πολύ συγκινήσει: «Μάθε στη ζωή σου να µην περπατάς σκυφτός, να µένεις ολόρθος». Να µην υποτάσσεται κανείς σε καµιά σκοπιµότητα, όποια κι αν είναι η ανάγκη.

Μ.Λ.: Να περπατάς αναντρανιστά που θα λέγανε στην Κρήτη. Αναντρανιστός είναι αυτός που περπατάει µε ψηλά το κεφάλι. Πρόκειται για µια πολύ µεγάλη αρετή στην Κρήτη. Καµιά φορά οι λέξεις εκφράζουν πράγµατα πολύ βαθιά.