Μια µετέωρη αγάπη

Στους µεγάλους µας ποιητές στηρίχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και µελοποίησε το τεράστιο έργο του, το οποίο άγγιξε και συγκίνησε όλους τους Ελληνες από τη δεκαετία του ‘60 µέχρι σήµερα. Από τότε η ποίηση απετέλεσε ανεξάντλητη πηγή για το τραγούδι και µάλιστα οι συνθέτες µε τους τραγουδιστές η πρώτη… πόρτα που χτυπούσαν ήταν των ποιητών. Και γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί ο καλός στίχος είναι το α και το ω ενός καλού τραγουδιού. Εφθασε στο γραφείο ένα καινούργιο CD µε τίτλο «Μετέωρη αγάπη» (Music Corner) σε µελοποιηµένη ποίηση του Αρη Γ. Χαραλαµπάκη µε τις φωνές των Τάκη Κωνσταντακόπουλου, Υακίνθης Λάγιου (κόρη του ∆ηµήτρη Λάγιου), ∆ώρου ∆ηµοσθένους. Οχι, ο Αρης Χαραλαµπάκης δεν είναι ποιητής. Γιατρός καρδιολόγος είναι και µάλιστα ακούγοντας τους στίχους αυτό που περνάει από το µυαλό σου είναι ότι κουβαλάει µέσα του µεγάλη ευαισθησία, λες και του βγαίνει από τα βάθη της καρδιάς ένα µεγάλο «αχ». Μάλιστα στη «Φωτογραφία» ξεχειλίζει αρκετός πόνος και καηµός «Ανοιξα την πόρτα στην ελπίδα / γέµισε το σπίτι µου πουλιά / που έδιωξαν µεµιάς την καταιγίδα / στης ψυχής µου τη βαρυχειµωνιά. / Σύννεφα σκεπάσαν την αυλή µου / περιστέρια φύγαν µακριά / ράγισε και πάλι η πληγή µου / άγκυρες δεθήκανε ξανά». Οσο για τις ερµηνείες; Τα άκουσα και τα 15 τραγούδια όχι µετέωρα, αλλά µε σιγουριά πως το καλό τραγούδι όταν έχει στέρεες βάσεις αντέχει στη λαίλαπα του ξεπετάγµατος. Και στην εποχή µας το καλό τραγούδι ψάχνεις µε το φανάρι του ∆ιογένη να το εντοπίσεις, παρ’ ότι υπάρχει πληθώρα µέσων – κανάλια και ραδιόφωνα – τα οποία έχουν µόνιµα κλειστές τις πόρτες για να φτάσουν στον κόσµο…