ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Είµαστε όλοι Κερατέοι

Στην Κερατεα θριαµβεύει τελευταίαη ελληνική ψυχή. Ψυχωµένοι αγωνιστές υπερασπίζονται το δικαίωµά τους στην ξέφραγη χωµατερή. Υπερασπίζονται το «δίκιο» τους κόντρα στο δίκαιο της Πολιτείας, κόντρα στις δικαστικές αποφάσεις. Και η Πολιτεία τούς αντιµετωπίζει φοβικά, σχεδόν ενοχικά, συντελώντας έτσι στην αποχαλίνωσή τους.

Η Κερατέα δεν είναι ένα αποµονωµένο, µακρινό χωριό που εκδηλώνει τώρα ξαφνικά τα πρωτόγονα ήθη του. Η εξέγερση, που µαίνεται µήνες, δεν είναι µια τυχαία κρίση συλλογικής παραφροσύνης. Είναι η κλιµάκωση του ελληνικού υποδείγµατος, ο υπερθετικός της ενστικτώδους απέχθειας προς τους κανόνες.

Εκεί, στην Κερατέα, τελειούται η παράδοση της αυθαιρεσίας:των µπλόκων, των καταλήψεων, του τσαµπουκά.

Εκεί οι αγανακτισµένοι νοικοκυραίοι στρατεύονται δίπλα στους µπαχαλάκηδες. Αυτή η συνύπαρξη αποκαλύπτει ότι στην Ελλάδα οι αντιεξουσιαστές δεν είναι µια περιθωριακή φράξια. Η αναρχία – ως τυφλή αποστροφή προς ό,τι συγκροτεί την κοινωνία – διακατέχει και τις συνειδήσεις των µικροαστών. Ο χούλιγκαν που πετάει τη µολότοφ και ο νοικοκύρης που πετάει τα σκουπίδια από το µπαλκόνι ήταν φυσικό να συναντηθούν και στο πεζοδρόµιο. Αµφότεροι ζουν σε µία χώρα όπου η καταστροφή της δηµόσιας περιουσίας καθαγιάζεται και ενθαρρύνεται ως πολιτική ανυπακοή. Σε µια χώρα, όπου µέχρικαι οι περιλάλητοι Ολυµπιονίκες εξαντλούν τα δικονοµικά τερτίπια προκειµένου να µη λογοδοτήσουν ποτέ στη ∆ικαιοσύνη…

∆εν είναι νέα όλα αυτά. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε µια µεγάλη Κερατέα. Απλώς, τώρα που οι συνθήκες είναι ασφυκτικές, το κακό παροξύνεται. Η κοινότητα –αν υπήρξεποτέ ως τέτοια – κατακερµατίζεται σε συντεχνίες, χωριά και φαµίλιες. Επιστρέφει – αν έφυγε ποτέ – στην αγελαία περιχαράκωση. Επιστρέφει στη βία. Η διαφορά µε την προµνηµονιακή Ελλάδα – µε τα «άσυλα» που µάθαµε να ανεχόµαστε ως αυτονόητα – είναι µόνον διαφορά κλίµακας. ∆εν είχε ακόµη βρει αφορµή να βγει στην έξω ζωή µε τέτοια ένταση και τέτοια συχνότητα ο Κερατέος που κρύβαµε µέσα µας.