Λόλεκ και Μπόλεκ

Αν αυτό το – πολύ συµπαθητικό, οµολογώ – παιδάκι µε το όνοµα Λόλεκ, το εκτός τόνου, που άκουσα τις προάλλες στο Μέγαρο Μουσικής να τραγουδάει αγέλαστο, σε άθλια αγγλικά, κάτι τραγουδάκια του µε κάτι αφελείς αγγλικούς στίχους και κάτι άλλα µε ακόµα πιο αφελείς έως παιδαριώδεις – ίσως γιατί τους καταλάβαινα και καλύτερα… – ελληνικούς και που κακοποίησε, επιπλέον, µερικά παλιά ελληνικά, θεωρείται το µέλλον του ελληνικού τραγουδιού τότε εγώ είµαι ο Μπόλεκ. ∆ιότι αν συµµετείχε στο «Schoolwave» θα ‘λεγα µε κατανόηση «µπράβο, συµπαθέστατο, έχει ταλέντο». Αλλά να το ακούσω, αυτό το παιδάκι, για το οποίο τόσα έχω διαβάσει…, σε επαγγελµατική συναυλία τόσο ερασιτεχνικού επιπέδου – µαθητική θα έλεγα –, ε, όχι, δεν…, λυπάµαι. Και είχα πάρει και κάτι ξένους µαζί… Που έφριξαν.