ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και η ευγένεια µεταδίδεται

Μου αρέσει πολύ αυτή η τηλεοπτική διαφήµιση ενός ουίσκι που µιλά για τον ιπποτισµό (υπάρχει ακόµα αυτή η λέξη στο ελληνικό λεξικό ως «λεπτότητα τρόπων, ευγενική συµπεριφορά», κι ας έχει υποπέσει πρακτικά σε αχρηστία). Εκείνο το φιλµάκι, λέω, που δείχνει θυµωµένους ανθρώπους να τσακώνονται στον δρόµο, να ουρλιάζουν ο ένας στον άλλο, να χειρονοµούν έξαλλοι τρέχοντας. ∆εν σας θυµίζουν τους εαυτούς µας, µια συνηθισµένη µέρα στην Αθήνα;

Το ντόµινο της µοντέρνας σχιζοφρένειας στη διαφήµιση συνεχίζεται, ο καθένας προκαλεί µε τον τρόπο του την κακή συµπεριφορά του επόµενου. Και µετά… µετά, έρχεται ο ήρεµος και ευγενής νέος – χωρίς τη στολή του ιππότη των παραµυθιών αλλά µε το ίδιο αφοπλιστικό χαµόγελο – επιστρέφει στην κοπέλα το πορτοφόλι της που έχασε, την ακουµπά µε καλοσύνη και τα… µάγια της αγένειας και των νεύρων λύνονται. Περασµένη Κυριακή πρωί (χωρίς, δηλαδή, το ελαφρυντικό της κούρασης µιας εργάσιµης µέρας ) βρισκόµουν στο τιµόνι, σταµατηµένη στο φανάρι πίσω από µια σεβάσµια κυρία. Στο απέναντι ρεύµα, όπου ο δρόµος ήταν σχεδόν κλεισµένος λόγω έργων, περίµενε ένας νεαρός (γύρω στα είκοσι) µε ένα µαύρο πολυτελές αυτοκίνητο. Μόλις άναψε πράσινο, ο νεαρός περνά θρασύτατα στο δικό µας ρεύµα, κλείνοντας (και τροµάζοντας) την κυρία. Εκείνη του λέει ευγενικά ότι έχει προτεραιότητα, αφού το εµπόδιο ήταν στη δική του πλευρά. «Αντε και γ…, ρε θείτσα!», ήταν η «συγγνώµη» του «καλοαναθρεµµένου» νέου.

«Η ευτυχία µεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο» λέει ο καθηγητής του Χάρβαρντ Νικόλας Χρηστάκης, ερευνώντας τα κοινωνικά δίκτυα. Μήπως το ίδιο γίνεται και µε την ευγένεια, αρχής γενοµένης από τους γονείς στα παιδιά;