Ο νόµος για τις περικοπές των µισθών στις ΔΕΚΟ και την απορρύθµιση των εργασιακών σχέσεων διακρίνεται από µία γοητεία προς το ασιατικό εργασιακό µοντέλο,καταργώντας τηβασική αρχή της ευνοϊκότερης ρύθµισης υπέρ του εργαζοµένου. Το πρότυπο εργασίας θαείναι οι µισθοί (740ευρώ) της Εθνικής Συλλογικής Σύµβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), η µείωση κατά 20% της ΕΓΣΣΕ των µισθών των νέων µέχρι και 24 ετών (580 ευρώ), οι γενικευµένες ετήσιες συµβάσεις δοκιµής που θα λύονταιχωρίς αποζηµίωση και η επέκταση των συµβάσεωνορισµένου χρόνου που θα διαρκούν µέχρι και τρία χρόνια µέσα από τα γραφεία ενοικίασης εργασίας (Γ. Κουζής, 2010). Η προσφυγή των επιχειρήσεων στην ειδική επιχειρησιακή σύµβαση, επικαλούµενες την οικονοµική κρίση χωρίς την παρουσίαση συγκεκριµένων οικονοµικών δεικτών και η υπερίσχυσή της έναντι των κλαδικών συµβάσεωνεργασίας, σηµατοδοτεί τη µετάβαση από τη συλλογική στην ατοµική διαπραγµάτευση (Α. Καζάκος, 2010). Παράλληλα, οι διατάξεις του νόµου που αναφέρονται στους νέους και τους νεοπροσλαµβανόµενους συνιστούν σοβαρή οπισθοδρόµηση των εισοδηµατικών και εργασιακών συνθηκών της νέας γενιάς. Μπροστά σ’ αυτήν την οπισθοδρόµηση, οι νέοι στην Ελλάδα και ειδικότερα αυτοί µε υψηλέςδεξιότητες και προσόντα καταδικάζονται και γι’ αυτό θα επιλέξουν τον δρόµο της µετανάστευσης. Μία τέτοια προοπτικήµετασχηµατίζει την Ελλάδα σε χώρα ανειδίκευτης εργασίας, µε αποτέλεσµα να επιδεινωθεί ποιοτικά και τεχνολογικά η παραγωγική κατάσταση της ελληνικής οικονοµίας.

Με άλλα λόγια, µε τιςπρόσφατες νοµοθετικές παρεµβάσεις το κράτος αλλάζει τους κανόνες της κοινωνικής και εργασιακής συλλογικότητάς τους. Η παρατήρηση αυτή σηµαίνει ότι υπονοµεύει το τρίπτυχο «κράτος - εργαζόµενοι - εργοδότες» και δηµιουργούνται οι συνθήκες ενός νέου τύπου κορπορατισµού «κράτος - επιχειρήσεις» µετην εξατοµίκευση και την περιθωριοποίησητου οικονοµικού ρόλου της εργασίας.

Την προοπτική αυτή,η εφαρµοζόµενη οικονοµική και κοινωνική πολιτική αποπειράται να εγκαθιδρύσει µε: α) την εξάλειψητης δηµόσιας σφαίρας, β) την απόλυτη ελευθερία των επιχειρήσεων και γ) τις ελάχιστες δηµόσιες καικοινωνικές δαπάνες.

Οµως, η εξατοµίκευση στις ευέλικτες µορφές απασχόλησης και η ατοµικότητα στη διαπραγµάτευση προωθεί από ορισµένους αναλυτές την ιδέα αναδιοργάνωσης και µεταµόρφωσης του συνδικαλιστικού κινήµατος και των συνδικάτων σε δίκτυα επικοινωνίας των εργαζοµένων (τρόπος σχέσης) αντί του τρόπου συλλογικής οργάνωσης και δράσης τους. Οι εργασιακές αυτές αλλαγές, σε συνδυασµό µε τις ιδέες για τον οργανωτικο-λειτουργικό µετασχηµατισµό των συνδικάτων και τον νέο ρόλο που πρέπει να παίξουν στις νέες παραγωγικές συνθήκες της άκεντρης ή δικτυακής επιχειρηµατικής δραστηριότητας ωθούν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις του κόσµου της µισθωτής εργασίας στο σηµείο των κρίσιµων επιλογών και αποφάσεων που θα προδιαγράψουν το µέλλον τους.

Αξίζει να σηµειωθεί ότι το µέλλον του συνδικαλιστικού κινήµατοςδεν είναι αποκοµµένο από τις παραγωγικές και τεχνολογικές εξελίξεις, το πρότυπο οργάνωσης της παραγωγής, την πορεία των κοινωνικών και πολιτικών θεσµών της χώρας, την εξέλιξη ιδεών κ.λπ., χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι ηαναδιοργάνωση του συνδικαλιστικού κινήµατος θα εξαρτηθεί από την αναδιάρθρωση των άλλων θεσµών.

Από την άποψη αυτή, η συζήτησηγια την αναδιοργάνωση του συνδικαλιστικού κινήµατος στην Ελλάδα, στην κατεύθυνση µίας προοπτικής οργανωτικής ανασυγκρότησης, χρηµατοδοτικής ανεξαρτησίας από το κράτος και ποιοτικής αναβάθµισης της συλλογικής του δράσης, δεν µπορεί να µη λάβει υπόψη της την παραγωγική διάρθρωση και τις µορφές απασχόλησης κατά τα επόµενα χρόνια, ιδιαίτερα µάλιστα όταν: α) το 90% των εργαζοµένων του ιδιωτικού τοµέα εργάζεται σε µικρές επιχειρήσεις µεπροσωπικό κάτω από 20 άτοµα χωρίς ύπαρξη επιχειρησιακού σωµατείου, β) στις µεγαλύτερες επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από 50 εργαζοµένους και υπολογίζονται σε 4.000, λειτουργούν µόνο 163 επιχειρησιακά σωµατεία, γ) υπάρχει συνδικαλιστική κατάτµηση της µισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό και δηµόσιο τοµέα, δ) οι εργαζόµενοι µε ευέλικτες µορφές απασχόλησης βρίσκονται εκτός συνδικαλιστικού πλαισίου κ.λπ.

Ο Σάββας Γ. Ροµπόλης είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήµιο, επιστηµονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Μπροστά σε αυτήν την οπισθοδρόµηση οι νέοι στην Ελλάδα, ειδικά αυτοί µε υψηλές δεξιότητες και προσόντα, καταδικάζονται και γι’ αυτό θα επιλέξουν τον δρόµο της µετανάστευσης

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από