Ουαί στη βαρβαρίλα!

Αγαπητή Φοίβη, Ορισµένες φορές µε πνίγει αυτός ο τόπος κι άλλες, όταν βαφτίζοµαι µέσα στο άπλετο φως του ήλιου, εκστασιάζοµαι και γυροφέρνω σαν αλλόφρων, χορεύοντας κάτω από τις αχτίνες, αφήνοµαι σ’ αυτό το ταξίδι µε θέρµη κι αισιοδοξία.

Και χωρίς να το επιδιώκω κάνω τη σύγκριση µε τη Βόρεια Ευρώπη που βίωσα στο πετσί µου για δέκα χρόνια. Εκεί όπου οι Γερµανοί βιώνουν τον ήλιο κάτω από τα σολάριουµ. Πώς να είναι νορµάλ έπειτα από τέτοια ακτινοβολία κι έτσι αλλόφρονες ψάχνουν για ξωτικούς παράδεισους γιατί δεν αντέχουν µέχρι να φθάσει το πενιχρό καλοκαίρι τους.

Οταν συγκρίνω, αρνούµαι πεισµατικά να αποδεχτώ την κατάντια µας. Μα, θα µου πεις, ότι κι άλλες χώρες διαθέτουν τα ίδια προνόµια και πάραυτα είναι καταδικασµένες στη µιζέρια και φτώχεια γιατί οι ξύπνιοι της υφηλίου τις έχουν χειραγωγήσει οικονοµικά και πολιτικά.

Εκεί όπου συνυπάρχουν η εγκληµατικότητα µε την ατιµωρησία κι η απέραντη φτώχεια µε την κοινωνική εξαθλίωση.

Μήπως θα πρέπει να δοξάζουµε και τη µοίρα µας σε τελευταία ανάλυση, γιατί ακόµη δεν έχουµε φθάσει στο έσχατο σκαλοπάτι; Σηµειωτέον, ότι τέτοιες τριτοκοσµικές χώρες επισκέπτονται κατά κόρον οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερµανοί γιατί τους προσφέρουν τον παράδεισο στο πιάτο σε εξευτελιστικές τιµές. Σου λέει κάτι αυτό; Λες να καταντήσουµε κι εµείς έτσι; Με πονάει να το σκέπτοµαι, ότι τελικά τα παιδιά µας θ’ αναζητήσουν τον παράδεισο σ’ αυτές τις «εξελιγµένες» χώρες κι εκείνοι θα τρίβουν τα χέρια τους από ευχαρίστηση γιατί τα αυθεντικά δυνατά µυαλά πέφτουν σαν ώριµα σύκα στην ποδιά τους, εφόσον ο δικός µας τόπος τους ξεβράζει οµαδικά και τους οδηγεί κατευθείαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των «λοβοτοµηµένων» Ευρωπαίων. Κι όµως αν ανατρέξουµε στη σύντοµη ιστορία τους θα δούµε ποιοι ήταν τελικά οι πρωτεργάτες της εκποίησης ανθρώπινων αξιών, ψυχών και σωµάτων, µε αδίσταχτους δουλεµπόρους Ολλανδούς και Πορτογάλους, µε αιµοσταγείς Ισπανούς που ισοπέδωσαν αρχαίους πολιτισµούς, µε άγγλους και γάλλους αποικιοκράτες, εν ονόµατι του εκπολι τισµού, που αφάνισαν, γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, πολιτισµό και παρθένα φύση, εξαγοράζοντας το ξεροκόµµατό τους µε επίπλαστη ευηµερία.

Μην πω και για την έσχατη ήπειρο, ανακάλυψη του αναθεµατισµένου Κολόµβου, που την αποίκησαν οι χείριστοι των Ευρωπαίων, ένα συνονθύλευµα από τυχοδιώκτες, αριβίστες κι εγκληµατίες που κανονίζουν σήµερα τις τύχες όλων των λαών.

Κι όµως σ’ αυτές τις χώρες θα πάνε τα παιδιά µας που δεν έχουν τίποτα σπουδαίο να επιδείξουν, πέρα από στρατόπεδα συγκέντρωσης και µεσαιωνικούς πύργους µαρτυρίων, τροµερό ε, να έχουν γίνει κι αυτά αξιοθέατα… Καµιά ιστορία να τους διδάξει παρά τον απόλυτο σκοταδισµό του παρελθόντος. Ενα ποτάµι βρωµερό µε άπειρα κανάλια να διασχίζει τις επίπεδες και µονότονες πόλεις, τις καταδικασµένες στη µούχλα και στο αιώνιο σκοτάδι, χωρίς ηλιαχτίδες, χωρίς φτερουγίσµατα ψυχών κι αισθήσεων αλλά µε ψυχικές ανισορροπίες που οδηγούν οµαδικά στην αυτοκτονία. Αποστειρωµένοι µέσα στην απόλυτη τάξη και καθαριότητα.

∆εν ξέρω ποιο είναι δηλαδή το καλύτερο, η απόλυτη τάξη µέσα στη σιωπή ή το απόλυτο χάος µέσα στους απαράµιλλους ήχους; Απλώς, φοβάµαι, για τα παιδιά µας, µήπως αλλοτριωθούν και δεν γυρίσουν πια το κεφάλι πίσω. Τι θα απογίνει χωρίς αυτά ο τόπος µας;

Σε χαιρετώ, Ελισάβετ Ι. < Καλά που µου το θυµίσατε, αγαπητή Ελισάβετ. Οταν εµείς χτίζαµε Παρθενώνες εκείνοι ακόµη κρέµονταν από τα δέντρα (σύµφωνα µε το γνωστό απόφθεγµα της φυλής και µακαριστού πνευµατικού λαοπλάνου). Αλλωστε εκεί είχαν πάντα σκοτάδι: στις τέχνες, τις επιστήµες, τα οικονοµικά, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια. Εδώ έχουµε φως, περισσότερο φως, ανάψτε κάνα φως, που λέει και το άσµα. Ελλάδα, χώρα του Φωτός που τραγουδούσε και η Καιτούλα Γαρµπή στη Γιουροβιζιόνα µε το αβυσσαλέο σχιστό. «Τη µια µας παίζουν ροκ την άλλη τσιφτετέλι, παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέληηηηη».