Μάθηµα διαρκείας

Σε µιαν εποχή θεατρικού πληθωρισµού αλλά πλήρους ερηµίας πνευµατικότητας, όπου αστέρες και αστεράκια και κυρίως διάττοντες διαγκωνίζονται στα κανάλια, στα περιοδικά λάιφσταϊλ και στα σκοτεινά µπαράκια, σε µιαν εποχή που τίποτε δεν φτάνει στο σινάφι της σκηνής από τις θεωρητικές αναζητήσεις των πέντε θεατρολογικών µας τµηµάτων µε αποτέλεσµα να ακούµε και να διαβάζουµε (ελάχιστες αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις) άρρητα αθέµιτα, ηλιθιότητες και αγράµµατες κολοκύνθες από επίδοξους και ακριβοπληρωµένους αστεροειδείς, έρχεται η Ασπασία Παπαθανασίου που σαν θαλερή έφηβος διατρέχει την ένατη δεκαετία του βίου της να µας αιφνιδιάσει µε δύο θεωρητικά κείµενα καρπό της µανικής και οιστρήλατης υποκριτικής της πορείας. Μιας διεθνούς πορείας τραγωδού-πρεσβευτή του ελληνικού πολιτισµού ανά την Υφήλιο. Βραβευµένη µε το πρώτο βραβείο του Θεάτρου των Εθνών, µε το έπαθλο Κοτοπούλη, Ηλέκτρα και Μήδεια του Ροντήρη σε περιοδείες από την Ολυµπιάδα του Μεξικού έως το Λος Αντζελες, ηθοποιός που έπαιξε ΕΛΛΗΝΙΚΑ τραγωδία µε Ρώσους, Ιάπωνες και Γεωργιανούς στη γλώσσα τους, καταθέτει δύο µελέτες της µε τους τίτλους «Γυναικείες µορφές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας» (Εκδόσεις ΝΕΔΑ) και «Ευριπίδου Μήδεια, µε τα µάτια µιας ηθοποιού» (University Studio Press).

Τα δύο αυτά δοκίµια καταστάλαγµα µελετών και προσωπικών αναζητήσεων είναι η γραπτή εµπειρία µιας επώδυνης γέννας, αφού η Παπαθανασίου ευτύχησε να ενσαρκώσει πολλές από τις µείζονες ηρωίδες του τραγικού λόγου. Λόγος λιτός, µεστός, σαφής, ακριβής και δοκιµασµένος σε ατελείωτα ξενύχτια, όταν επωάζονταν ρόλοι γιγάντιοι. Τα δύο δοκίµια της µεγάλης τραγωδού ας γίνουν παράδειγµα του τι σηµαίνει πράγµατι διά βίου διακονία της τέχνης και ας λειτουργήσουν και ως ενοχή στους ανέµπνευστους καιρούς µας.