Αποζηµιώσεις αντί για αυξήσεις

Διαβάζω για τις αυξήσεις-φωτιά στα εισιτήρια του Μετρό και των υπόλοιπων µέσων µαζικής µεταφοράς από την 1η Φεβρουαρίου και κινδυνεύω να πάθω εγκεφαλικό.

Γιατί εκεί που µας χρωστούσαν, µας παίρνουν και το βόδι! Και εξηγούµαι. Εδώ και περίπου δύο µήνες έχουν µετατραπεί οι Αθηναίοι σε ρεπόρτερ ολκής για να ξεδιαλύνουν κάθε ηµέρα ποια από τα µέσα µαζικής µεταφοράς απεργούν, ποια λειτουργούν και ποια πραγµατοποιούν στάσεις εργασίας και ποιες ώρες.

Δεν θέλω να υπεισέλθω στα αιτήµατα των εργαζοµένων στις συγκοινωνίες και στην ουσία των κινητοποιήσεών τους, γιατί πρόκειται για ένα θέµα περίπλοκο µε πολλές παραµέτρους και δεν θα µπορούσε να εξαντληθεί ούτε κατ’ ελάχιστο µέσα σε ένα σύντοµο σχόλιο. Απλώς είναι αφελές να πιστεύουµε ότι ευθύνονται για τα χάλια των συγκοινωνιών µας – κυρίως – τα ελλείµµατα στον προϋπολογισµό τους ή ορισµένα «περίεργα» επιδόµατα του προσωπικού τους.

Γεγονός παραµένει ότι το τελευταίο δίµηνο η ταλαιπωρία των επιβατών είναι µεγάλη, το ίδιο και η οικονοµική αιµορραγία που υφίστανται πολλοί από αυτούς για τις µετακινήσεις τους. Αρκετές χιλιάδες έχουν πιαστεί εκτός των άλλων κορόιδο, καθώς κατέθεσαν τα ωραία λεφτουδάκια τους για ετήσιες και µηνιαίες κάρτες που αποδείχθηκαν χωρίς αντίκρυσµα, αφού τα µέσα συγκοινωνιών τραβούν πλέον χειρόφρενο σχεδόν σε καθηµερινή βάση.

Ερχεται λοιπόν η κυβέρνηση και «ανταµείβει» την ταλαιπωρία µας µε αύξηση των εισιτηρίων, αντί να περιµένει να καταλαγιάσει το κύµα των κινητοποιήσεων και να παρουσιάσει προηγουµένως ένα έτοιµο σχέδιο για τη βελτίωση των µετακινήσεών µας. Ενα κράτος, που προσπαθεί να ανακτήσει τη χαµένη αξιοπιστία του, θα αποζηµίωνε τους ταλαιπωρηµένους επιβάτες (π.χ. µε έκπτωση στις νέες κάρτες τους), όµως µάλλον ψύλλους στα άχυρα ψάχνω!