… και βραδιά αλησµόνητη

Οι πέντε σπουδαίοι τζαζ µουσικοί – ο ∆ηµήτρης Καλαντζής στο πιάνο, ο Γιώργος Γεωργιάδης στο µπάσο, ο Αλέξανδρος – ∆ράκος Κτιστάκης στα τύµπανα και µε επικεφαλής τον σαξοφωνίστα Τάκη Πατερέλη και τον τροµπετίστα µε την τόσο ευγενική φυσιογνωµία Ανδρέα Πολυζωγόπουλο – τα έδωσαν όλα: «Πέρα στο θολό ποτάµι», «Η µπαλάντα του οδοιπόρου», «Το φεγγάρι είναι κόκκινο», «Μαγική πόλις», «Μια Παναγιά», «Η µπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» και.. και… Και να πιάνουν το θέµα µαζί µε την ορχήστρα – µόνο στο «Πες µου µια λέξη» δοκίµασαν µόνοι τους – και µετά να το εγκαταλείπουν σιγά σιγά, να αφήνονται σε – απόλυτα πάντως ελεγχόµενους, καθόλου επιδεικτικούς και πάντα µέσα στο πνεύµα της µουσικής – µεθυστικούς αυτοσχεδιασµούς, να «φεύγουν» µακριά για να ξαναγυρίσουν στοργικά στο θέµα κλείνοντας το κάθε κοµµάτι. Μια βραδιά αλησµόνητη. Και νοµίζω όχι µόνο για µένα, αλλά και για όλους όσοι ήταν εκεί. Το ενθουσιώδες χειροκρότηµα και τα «µπράβο» ήταν ενδεικτικά. Και σίγουρα προοιωνίζονται συνέχεια. Η συναυλία αυτή είναι για να την ακούσει πολύς κόσµος – µήπως το Ελληνικό Φεστιβάλ θα πρέπει να ενδιαφερθεί; Μου φαίνεται ιδανική για τη Μικρή Επίδαυρο. Και το CD που ετοιµάζεται – µακάρι να εµπλουτιστεί και µε άλλες διασκευές και να γίνει διπλό – το περιµένω πώς και πώς. Κάτι µου λέει – ακράδαντα το πιστεύω – πως, αν ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν εκεί, θα ήταν ενθουσιασµένος µε το αποτέλεσµα.