Συνάντηση συναρπαστική…

Τώρα τον ανακάλυψε τον Χατζιδάκι. Ο εκτός Ελλάδος φίλος. Απ’ τα CD της «Καθηµερινής» – εξαίρετη σειρά, µήπως µ’ αυτήν δεν τον ανακάλυψα ξανά κι εγώ;

– µε τα οποία τον τροφοδοτώ. ∆εν τον ήξερε καθόλου – και λόγω ηλικίας. Και όµως τον γοήτευσε. Εναν άνθρωπο τόσο νέο, τόσο διαφορετικής νοοτροπίας, µε τόσο διαφορετικά ακούσµατα… Και µου το ’λεγε:

«Αυτά τα τραγούδια σηκώνουν πολύ αυτοσχεδιασµό». ∆ίκιο είχε. Ο πιανίστας ∆ηµήτρης Καλαντζής το ’πιασε το νόηµα – προ πολλού το ’χε πιάσει. Εσκυψε πάνω απ’ τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, πήρε στα χέρια του προσεκτικά µερικά από αυτά – άλλα από τα δηµοφιλέστερα, άλλα πιο «ιδιαίτερα» –, τα αγκάλιασε µε ζεστασιά, µε αγάπη, τα ενορχήστρωσε ε-ξαι-ρε-τικά για το τζαζ κουιντέτο του, έσµιξε µε τα έγχορδα της Καµεράτας, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, όπου τις ενορχηστρώσεις ανέλαβε ο Γιάννης Αντωνόπουλος και µε µαέστρο τον Μίλτο Λογιάδη – απόλυτα στο πνεύµα του Μάνου Χατζιδάκι – βρέθηκαν για τη συναυλία «Μετατροπίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις συναντά την τζαζ» στη σκηνή της – φίσκα από κόσµο – Αίθουσας «∆ηµήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής. Και ήταν σαν να ζούσαν και να δηµιουργούσαν εκεί, όλοι µαζί, από χρόνια. Τέτοιο και τόσο δέσιµο.

Ισως η κοινή τους αγάπη για τη µουσική αυτή και τον δηµιουργό της τους έδεσε τόσο αρµονικά.