«Μικρός έκανα κι εγώ κακές ταινίες»

«Παιδιά συγγνώµη, αλλά όπως κάθε πιτσιρικάς το ίδιο κι εγώ. Σκηνοθετούσα κακές ταινίες µικρός»! Ο Ροµάν Πολάνσκι είναι 78 ακριβώς. Μοιάζει µε πενηντάρης, αδύνατος, κοµψός, ετοιµόλογος και γυναικάς. Φανταστείτε. Τη στιγµή της απονοµής – την Παρασκευή το βράδυ – του τιµητικού αγαλµατιδίου στην τελετή των 16ων βραβείων Les Lumieres (ονοµασία από τους θρυλικούς σκαπανείς του σινεµά, αδελφούς Λιµιέρ), ο αθεόφοβος σχεδόν έβαλε χέρι στην Ιρέν Ζακόµπ, που τον συνόδευε στη σκηνή, το κορίτσι που πρωταγωνιστούσε στη «∆ιπλή ζωή της Βερονίκ». Βίτσιο είναι αυτό, πώς να το ξεχάσει ένας Ροµάν! Λέγοντας «κακές ταινίες» λοιπόν, εννοούσε τη διπλωµατική του, ασπρόµαυρη ταινιούλα όταν στις αρχές του ‘50 ολοκλήρωνε τις σπουδές του στη θρυλική πολωνική κινηµατογραφική σχολή του Λοτζ µε δάσκαλο τον Αντρζέι Βάιντα. Εκτός από το τιµητικό αγαλµατίδιο για όλη την κινηµατογραφική προσφορά του – και τι προσφορά! – ακόµα δύο για την τελευταία του ταινία «Αόρατος συγγραφέας» (Ghost writer), η οποία έγινε µε γαλλικά euros παρακαλώ. Ενα για το σενάριο (το έγραψε µαζί µε τον Ρόµπερτ Χάρις) και ακόµα ένα Lumiere για την καλύτερη σκηνοθεσία. Η γαλλική επιτροπή του χρύσωσε το χάπι. ∆ιότι το Lumiere καλύτερης ταινίας για το 2010 το έλαβε το θρησκευτικό πολιτικό δράµα του Ξαβιέ Μποβουά «Περί θεού και ανθρώπων» (Des Hommes et des Dieux).

Μέσα σε ατελείωτα φλας που όλα µαζί έπεφταν µε καταιγιστικούς ρυθµούς πάνω στον Πολάνσκι, καταζητούµενο από τους Αµερικανούς, αλλά διαρκώς βραβευµένο από τους Γάλλους – ιδού η διαφορά πολιτισµών – ανέβηκαν στη σκηνή και οι υπόλοιποι βραβευµένοι, πλην της απούσας Κριστίν Σκοτ Τόµας, καλύτερης γυναικείας ερµηνείας, για την ταινία της – ακυκλοφόρητη ακόµα εν Ελλάδι – «Elle s’ appelait Sarah»: Ο γηραιός Μάικλ Λονστέιλ («Περί Θεού και ανθρώπων») καλύτερη ανδρική ερµηνεία καθώς και η εξαιρετική Γιαχίµα Τορές της «Μαύρης Αφροδίτης», µε βραβείο καλύτερης υποσχόµενης ηθοποιού.

Αδικηµένο το κορίτσι στο περασµένο Φεστιβάλ Βενετίας. Γιατί είναι αλήθεια, έτσι ισχυρίζονται όσοι είδαν και τις δύο ταινίες, ότι είναι καλύτερη από την Αριάν Λαµπέντ του «Attenberg» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη. Εγώ τι να πω; Απλώς µεταφέρω το σχόλιο όπως το άκουσα να περιφέρεται από στόµα σε στόµα στην τελετή που έλαβε χώρα στη λαµπρή αίθουσα του Hotel De Ville (∆ηµαρχείο Παρισιού) που µοιάζει σαν µικρές Βερσαλίες. Αποτέλεσµα; Επειδή ο Πολάνσκι είναι Πολωνοεβραίος, το µπουφέ γεµάτο από σαλάµια, δηλαδή Σπαρτιάτικο. Το φαντάζεστε; Να περιφέρεσαι στις Βερσαλλίες µε µια φέτα σαλάµι ανά χείρας;