Αλεξάνδρεια… ανθρωποπαγίδα

Γράφαµε στο φύλλο του Σαββάτου για τον Αντρέ Ασιµάν, τον αλεξανδρινό Εβραίο που κατέληξε στις ΗΠΑ και έγινε συγγραφέας και καθηγητής. Ενας Ρωµιός αυτή τη φορά, Αλεξανδρινός κι αυτός, έγραψε ένα ωραίο βιβλίο που το ονόµασε «Αλεξάνδρεια. Τέλος εποχής» (Εκδ. Ιαµβος). Πρόκειται για τον Γιώργο Κυπραίο, έναν άνθρωπο που έχει ασχοληθεί µε τα γράµµατα από πολλές θέσεις. Εχει συνεργαστεί σε πολιτιστικά προγράµµατα του γαλλογερµανικού καναλιού ARTE, έχει συνεργαστεί µε τον Κώστα Κουτσοµύτη («Εκτέλεση του Ι. ∆ραγούµη»)

και τον Γιάννη Σµαραγδή («Κ.Π. Καβάφης»), ενώ σήµερα είναι ειδικός εξωτερικός σύµβουλος στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας σε προγράµµατα τεκµηρίωσης των ξένων παροικιών. Ζει στο Παρίσι, αλλά τα δροµολόγια σε Αθήνα και Αλεξάνδρεια είναι γι’ αυτόν… Κολιάτσου – Παγκράτι, και το βιβλίο του είναι ενδιαφέρον γιατί αποτυπώνει ακριβώς το τέλος της ελληνικής παρουσίας στη διεθνή αυτή πόλη, τη δεκαετία του 1950. Χιώτικης καταγωγής (όπως και η… νταντά του Ασιµάν!), ο Κυπραίος ξέρει να δίνει, µε µικρά κείµενα, εικόνες µιας πόλης όµορφης, ακριβώς γιατί ήταν µεικτή. Ακόµα και οι Ρωµιοί που παρουσιάζει στο βιβλίο του έχουν συχνά ποικίλες καταγωγές: όπως η όµορφη µελαψή Ξανθίππη, κόρη ενός Ελληνα και µιας Αιθιοπίνας ή ένα νεαρό αγρίµι, γιος του ογδοντάρη ρωµιού φύλακα του ελληνικού νεκροταφείου και µιας τριαντάρας «αραπινούλας». Η Αλεξάνδρεια ως «άπιστη», η Αλεξάνδρεια ως «ανθρωποπαγίδα» αλλά και οι Κόπτες µε την ιστορία τους. Ενα βιβλίο που το διαβάζει κανείς για να θυµηθεί ή για να ονειρευτεί.