[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Ντάµα µπαστούνι

Ευτυχώς που έχουµε ξεµπερδέψει από την οχληρή υποχρέωση να πανηγυρίζουµε κάθε φορά που εκλέγεται σε πολιτικό πόστο µια γυναίκα, αλλιώς τι θα κάναµε τώρα; Αν µε τη Θάτσερ είχαµε καταπιεί τη γλώσσα µας, σήµερα µε τη Μαρίν Λεπέν θα ‘πρεπε να την περάσουµε από το µπλέντερ.

Κοιτάζω τις δηµοσκοπήσεις που θέλουν τη νέα αρχηγό του Εθνικού Μετώπου να γκαζώνει για τις προεδρικές του 2012 κι έτσι µου ‘ρχεται να στείλω συλλυπητήριο τηλεγράφηµα στον δικό µας, τον Ντοµινίκ Στρος-Καν. Διότι, αν ισχύσει η θεωρία του ντόµινο, τότε υπό το φως των εξελίξεων στον χώρο της Ακροδεξιάς το γαλλικό σοσιαλιστικό κόµµα θα το σκεφτεί καλά πριν ξεφορτωθεί τις χρονίζουσες φιλοδοξίες της Μαρτίν Οµπρί και της Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Και γιατί να το κρύψωµεν άλλωστε; Μια γυναίκα πρόεδρος την σήµερον ηµέραν είναι η πιο ελκυστική option για τον εθνικολαϊκισµό κι εδώ, απ’ ό,τι φαίνεται, η Μαρίν Λεπέν έχει αρχίσει να βγάζει άσους από το µανίκι. Παντρεµένη, χωρισµένη, µε παιδιά και µε ασίγαστη επιθυµία να «νοικοκυρέψει» τη χώρα της.

Κι αν ο εσχατόγερος µπαµπάς της Ζαν Μαρί Λεπέν τα κατάφερνε µια χαρά να οξύνει την ξενοφοβία και να παροξύνει τη νοσταλγία των σιτουαγιέν για επιστροφή στο εθνικό νόµισµα, γιατί να µην τα καταφέρει αυτή δυο φορές καλύτερα; Ηδη ο Σαρκοζί δέχεται πιέσεις να εγκαταλείψει το πριγκιπικό του τουπέ και να προσχωρήσει στη θεωρία της «πολυκατοικίας». Ας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να µας πληρώσει για το copyright, σε ευρώ παρακαλώ.