Ζαρντινιέρα να γίνει το κακόµοιρο το ρουστικάκι;

Κουίζ για δεινούς λύτες και κυρίως εκ-πολιτισµένους: Τι έχει µετατραπεί σε ζαρντινιέρα, έχει κρυφτεί σε αποθήκες, στέκει µια ανάσα από τα κλιµατιστικά, είναι βρεγµένο από διαρροή τουαλέτας, αποτελεί ντεκόρ σε µουσείο κι είναι κλεισµένο σε κλουβί;

Μην ψάχνετε. Είναι τα αρχαία τείχη που προστάτευαν το κατ’ εξοχήν πολεµικό λιµάνι της αρχαίας Αθήνας, τη Ζέα. Εκείνα που πρόσφατα απαλλάχθηκαν από τις πέργκολες και άλλα ωραία διακοσµητικά, εκεί όπου έρχονταν και έδειχναν όταν έπιναν πάνω στο αρχαίο το ρουστικάκι το ουζάκι τους µε θέα στον Σαρωνικό αξέχαστες πρώην εκ-πολιτισµένες υπουργάρες τού (αείποτε)

«καταλληλότερου»…

Αόρατο το αρχαίο µνηµείο βρίσκεται κάτω από τη µαρίνα που ανήκει στα Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα. Και αντί να προβλεφθεί η ανάδειξή της – πιθανόν µε ένα γυάλινο δάπεδο που θα επιτρέπει στους διαβάτες να παρατηρούν τις σηµαντικές αρχαιότητες, όπως προτάθηκε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συµβούλιο – ουδείς ασχολήθηκε καθώς η µελέτη για την επέκταση της µαρίνας προβλέπει νέες προβλήτες, νέο σύστηµα αγκυροβόλησης και κατασκευή σταθµού τροφοδοσίας καυσίµων ανάµεσα σε άλλα. Και της λείπει µία σελίδα. Εκείνη που αφορά στην ανάδειξη των αρχαιοτήτων.

∆εν έχει σηµασία που η αρχαία οχύρωση σώζεται σε καλή κατάσταση και σε µερικές περιπτώσεις σώζονται ακόµη και οι πύργοι και οι πυλίδες. Κι ας ακύρωσε το Συµβούλιο της Επικρατείας τα έργα – τα οποία είχαν εγκριθεί το 2004 – επειδή δεν είχαν προβλεφθεί «οι συνέπειες για τις αρχαιότητες από το σύνολο των νέων εγκαταστάσεων και τη λειτουργία της µαρίνας µετά την επέκταση και αναµόρφωσή της».

Εφτασε άραγε η στιγµή που το υπουργείο Πολιτισµού θα λειτουργήσει ως ενιαίο µε το Τουρισµού και θα λύσει το πρόβληµα που ταλανίζει τα µνηµεία; Ή στο όνοµα της όποιας τουριστικής ανάπτυξης και εν µέσω κρίσης θα αφεθούν πάλι… ζαρντινιέρες να γίνουν;